e ve yüzünün yarısını kaplayan koyu renkli güneş gözlükleri, etrafındaki insanlarla arasına görünmez bir duvar örüyordu. İstanbul'un

esajı okudu: "Asya Hanım, trafikte kilitli kald

ek ona göre değildi; kendi başının çaresine bakmayı acı yoldan öğrenmişti. Ter

hareketlilik oldu. Kulakları tırmalayan bir fren se

sesi olan küçük bir erkek çocuğu, yola fırlamıştı. Çocuğun hemen üzerine doğru, kontrolden çıkmış gibi hızla gelen

leri büyüdü. Karnının altında, beş yıldır

h topuklu ayakkabılarına rağmen, bacak ka

llarını küçük çocuğun bedenine doladı, onu göğsüne bastırdı ve k

zgarı saçlarını savurdu. Asfalt, Asya'nın dirseğini ve om

ç birkaç metre ileride acı bir frenle durd

nden yayılan yanma hissi şiddetliydi. Ama umurunda değildi. Kollarının

Bir yerin acıyor mu?" d

korkuyla açılmıştı ama ağlamıyordu. Sadece minik elleriyle Asya'n

azına bir yumru oturdu. Eğer yaşasaydı, diye düşündü, benim bebeğim de yaşasaydı, tam b

bir adam (Onur Şahin) koşarak yanlarına geldi. Onur, çocuğu sa

anlık dalgınlıkla... Size ne kadar minnetta

erinin ardından adama soğuk bir bakış attı. "Çocuğa iyi

ın boynuna gömdü. Burnuna dolan o hafif, bebeksi süt kokusu Asya'nın

ğun bu kadar savunmasızca ona sığınması, içinde

uğa uzandı. "Emir, gel c

a da sıkı sa

ti. "Ben yakındaki otelde kalıyorum," dedi Onur'a hitaben, sesi biraz daha yatışmıştı. "Onu odama göt

af bağlılığını ve çocuğun şokta olduğunu görünce başını s

arı doğal bir refleksle Asya'nın boynuna dolandı, başını onun omzuna yasla

netim kurulunda telefon çaldı. İstanbul'un ekonomisini parmağında oynatan Kaan Beyazıt, asistan

r kadının odasında?!" Kaan'ın sesi, odadaki herke

ede aldı. Çene kasları seğiriyordu. "Otel o

rkasında bıraktığı ölümcül sessizlik, Kaan

minibar'dan aldığı ılık suyu içiriyordu. Çocuk suyu yudumlarken gözlerini bir an bile Asya'dan

otel odasının kapısı büyük bir gürültü

niş omuzlu, simsiyah gözlerinden ateş fışkıran bir adam duruyordu. Kaan Beyazıt. Etraf