Milyarderin Karısı: Olmayan Ölüm

Selin Karahan, evlenmeden önceki soyadıyla Dağdelen, teknoloji milyarderi Mert Karahan'ın karısı olarak İstanbul'un ışıltılı bir rezidansının çatı katında yaşıyordu.

Herkes bunun bir peri masalı olduğunu fısıldıyordu ama Selin, yaldızlı bir kafeste sessiz bir mahkum, kapana kısılmıştı.

Onu sözde 'kurtaran' adam olan Mert, Selin'in ailesinin batmak üzere olan esnaf lokantasını acımasız bir koz olarak kullanmaya, onları hapisle tehdit etmeye başladığında dünyası başına yıkıldı.

Sonra Mert'in metresi Tuğçe çıkageldi ve Selin'in evini bitmek bilmeyen bir aşağılama sahnesine çevirdi.

Mert'in zalimliği giderek arttı: Kendi sadakatsizliğini akıl oyunlarıyla Selin'in suçuymuş gibi göstermekten, Selin'i çocukluk travmasını tetikleyen o karanlık, fare dolu mahzene zorla kapatmaya kadar her şeyi yaptı.

Hatta sızdırılan çocukluk fotoğraflarıyla onu herkesin önünde utandırdı ve sosyetenin katıldığı bir davette üzerine yağlı bulaşık suyu döktü.

Bu mutlak bir ihanetti.

Ona dünyaları vaat eden adam nasıl olur da celladı haline gelirdi?

Neden onu sürekli eziyordu?

Çaresizlik içinde, Selin ondan canlı kurtulamayacağına karar verdi.

Çocukluk arkadaşı olan kimyager Ece'yi arayarak takip edilemeyen bir madde istedi.

Korkunç planı şuydu: son bir ortak çıkış.

Ama Ece'nin "zehri" Selin'in sandığı şey değildi.

Bu, bir son için değil, Selin'in nihai özgürlüğü ve Mert'in acımasız, sürpriz dolu hesaplaşması için tasarlanmış, geri döndürülebilir bir sakinleştiriciydi.

Bölüm 1

Selin Karahan, eski adıyla Selin Dağdelen, tavandan tabana uzanan pencerenin önünde duruyordu.

İstanbul, hiç uyumayan bir ışık denizi gibi aşağıda parlıyordu.

Sokaktaki insanlar yukarı baksalar, Karahan Tower'ın çatı katındaki siluetini görebilirlerdi.

Onun her şeye sahip olduğunu düşünürlerdi.

Teknoloji devi, milyarder Mert Karahan'ın karısı.

Gazetelerde buna bir peri masalı diyorlardı.

Selin fısıltıları biliyordu.

"Ne kadar şanslı."

"Mert onu o berbat küçük kasabadan kurtardı."

Eski lokanta yağı ve bayat kahve kokusu... Mert'in aldığı onca pahalı parfüme rağmen tenine yapışıp kaldığını düşündüğü bu koku, bu dünyada kendini hep bir sahtekar gibi hissetmesine neden oluyordu.

Şu anki parfümü, "Karadeniz Kır Çiçeği", Mert'in onun için özel olarak yaptırdığı bir parfümdü; nereden geldiğini ve Mert'in gözünde kim olduğunu sürekli hatırlatan bir damga gibiydi.

Soğuk cama dokundu, yansıması solgun, sessiz bir kadındı.

Şanslı, kullanacağı kelime değildi.

Mert odaya girdiğinde varlığı anında her yeri doldurdu.

Ona bakmadı, dikkati elindeki tabletteydi.

"Basın o hayırseverlik fotoğraflarıyla bayram ediyor," dedi, sesi pürüzsüz ve hoştu. "Hal ve tavırların... *uygundu*."

Selin bu kelimeyle içten içe irkildi. Uygundu. Güzel değil, mutlu değil.

Döndü, alıştırma yaptığı o küçük gülümsemeyi sundu.

Mert sonunda başını kaldırdı, gözleri soğuk ve ölçüp biçer gibiydi.

"Güzel. Böyle devam et."

Sonra ifadesi değişti, karanlık bir şey parladı.

"Umarım... faydasız düşüncelere dalmıyorsundur."

Soğuk ve tanıdık bir dehşet Selin'in midesine oturdu.

Faydasız düşünceler, ona tam bir bağlılık dışında her türlü düşünce demekti.

Ertesi gün, ona canlı yayını gösterdi.

Ailesi, küçük ve endişeli görünüyorlardı, Karadeniz'deki batmak üzere olan lokantalarının önünde duruyorlardı.

Mert'in borçlarını ödeyerek "kurtardığı" lokanta.

"Büyüleyici, otantik bir işletme," dedi Mert, sesi hafif, neredeyse nazikti. "Mesela, ani bir vergi denetiminin usulsüzlükler ortaya çıkarması ne kadar yazık olurdu. Ya da sağlık müfettişlerinin... hijyenik olmayan bir şeyler bulması. İnsanlar daha azı için hapse giriyor, Selin."

Annesinin yorgun yüzüne yakınlaştı.

"Yaşlılar. Hapis onlara çok ağır gelir."

Yoğun bir korku Selin'i sardı, nefes almasını zorlaştırdı.

Çaresizlik üzerine çöktü. Mert ona sahipti, her parçasına, hatta ailesinin kaderine bile.

Selin ellerini kaldırdı, parmakları titreyerek işaretleri oluşturdu.

*Lütfen. Yapma. Onlar hiçbir şey yapmadı.*

Sessiz yakarışı aralarındaki boşluğu doldurdu.

Mert, dudaklarında belli belirsiz bir gülümsemeyle onu izledi.

"Henüz bir şey yapmadılar. Her şey sana bağlı, sevgilim. Senin devam eden... iş birliğine."

Bu adaletsizlik canını yaktı. Yüksek sesle konuşamaması, onu ezen fiziksel bir ağırlık gibiydi.

Mert onun sessizliğinden, bağımlılığından zevk alıyordu.

Bir hafta sonra Tuğçe Adalı geldi.

Mert onu akşam yemeğinde, kendi evlerinde tanıştırdı.

"Selin, bu Tuğçe. Bir süre bizimle kalacak."

Tuğçe tam bir Ege güzeliydi, sesi bal gibi, gözleri keskin ve hesapçıydı.

Zarif bir elbise giymişti, saçları kusursuzdu. Pahalı, klasik çiçek kokuyordu; Mert'in Selin'i markalaştırmaya çalıştığı kır çiçeklerine hiç benzemiyordu.

Selin bir öfke dalgası hissetti, istikrarını bozan yeni bir katman.

Tuğçe, Selin'e küçümsemeden daha beter bir acımayla baktı.

"Sonunda tanıştığımıza çok sevindim, Selin. Mert senden o kadar çok bahsetti ki."

Gülümsemesi gözlerine ulaşmıyordu.

Mert masanın başında oturmuş, ışıl ışıl parlıyordu.

"Tuğçe bir erkeğin ihtiyaçlarını anlıyor, Selin. Üzerimdeki baskıları."

Uzanıp Tuğçe'nin elini tuttu ve öptü.

"Benim statümde bir adamın... eh, bu tür şeyler beklenir. Bunu kabullenmeyi öğreneceksin."

Midesi tiksintiyle bulandı. Öfke, sıcak ve keskin, ama yutmak zorundaydı.

Mert akıl oyunları oynuyordu, kendi sadakatsizliğini hayatlarının normal bir parçası, Selin'in uyum sağlaması gereken bir sorun gibi gösteriyordu.

"Hepimiz mutlu bir aile olacağız," dedi Mert, bakışları itiraz etmesi için ona meydan okuyordu.

Selin bir kez direnmeye çalıştı.

Gece geç saatlerde Mert'i çalışma odasında buldu.

Bir not yazmıştı. *Boşanmak istiyorum.*

Mert notu okuduğunda yüzü sertleşti. Cazibesi kayboldu, yerini soğuk bir öfke aldı.

Ayağa kalktı, üzerinde yükseldi.

"Boşanmak mı?" diye tısladı, sesi alçak ve tehlikeliydi. "Sen benim karımsın. Benim malımsın. Beni *asla* terk edemezsin."

Kolunu yakaladı, parmakları etine battı.

"Bu kelimeyi bir daha senden duymayayım."

Korku, saf ve mutlak, içini doldurdu. Kapana kısılmıştı. Tamamen kapana kısılmıştı.

Onu bıraktı, Selin geriye sendeledi, kolunu tutarak.

O kadar kırılgan olan kaçış umudu paramparça olmuştu.

Tuğçe'nin gelişinden iki hafta sonra, Tuğçe ortadan kayboldu.

Bir sabah odasında yoktu.

Mert önce çılgına döndü, sonra öfkelendi.

Hemen Selin'e döndü.

"Ne yaptın?" diye bağırdı, yüzü öfkeyle kasılmıştı.

Selin başını salladı, elleri havada uçuştu. *Hiçbir şey! Bilmiyorum!*

Ama ona inanmadı.

Tuğçe'nin odası tertemizdi, hiçbir boğuşma izi yoktu.

Fazla düzenliydi.

Küçük ama ısrarcı bir şüphe tohumu Selin'in zihninde filizlendi. Bu planlanmış gibiydi.

Mert, Tuğçe'yi bir gün sonra "buldu".

Selin'i dağların derinliklerinde, babasının neredeyse iflas etmiş avcılık malzemeleri dükkanına ait, yıkık dökük, ücra bir av kulübesine sürükledi.

Tuğçe oradaydı, dehşet içinde görünüyordu, kıyafetleri yırtık, yüzünde kir lekeleri vardı.

"Dedi ki... dedi ki bunu senin ailen yaptı," diye hıçkırdı Tuğçe, Mert'e yapışarak. "Senin için yeterince iyi olmadığımı, tek kişinin Selin olduğunu söylediler."

Mert, Tuğçe'ye sarılırken, onun omzunun üzerinden Selin'e öfkeyle baktı.

"Bunun bedelini ödeyecekler," dedi, sesi tüyler ürpertici bir şekilde sakindi. "Elimde kanıt var. Fotoğraflar. Finansal izler. Ailen tutuklanacak. Her şeylerini kaybedecekler. Hapiste ölecekler."

Ona bir dosya gösterdi. Ustaca yaratılmış, uydurma "kanıtlar".

"Ancak," diye devam etti, gözleri Selin'in içine işlerken, "bana mutlak sadakatini, tam teslimiyetini kanıtlarsan başka."

Dehşet Selin'in üzerine çöktü. Bu geri dönülmez bir hamleydi, bir şah-mattı.

Gözlerinden yaşlar süzülerek başını salladı. İtaat etmek tek seçeneğiydi.

İstanbul'daki çatı katına döndüklerinde, Selin kendini banyoya kilitledi.

Soğuk mermer duvardan aşağı kaydı, vücudu titriyordu.

Travma çok ağır geldiğinde çıkardığı, çocukluğundan, lokantadan, sesini çalan o olaydan kalma küçük, tekrarlayan bir tırmalama sesi boğazından kaçtı.

Dünya bir kafesti ve Mert tek anahtarı elinde tutuyordu; onu asla serbest bırakmak için kullanmayacağı bir anahtar.

Ailesine, kendine duyduğu derin empati kabardı. Derin bir hüzün.

Adaletsizlik göğsünde fiziksel bir ağrıydı.

Çığlık atmak istedi ama ses çıkmadı. Sadece o tırmalama sesi.

Mert onu daha sonra orada buldu.

Diz çöktü, ifadesi çarpık bir endişeyle doluydu.

"Zavallı Selin'im," dedi, saçlarını okşayarak. "Bak seni ne hallere getirdiler. *Senin* kendini ne hallere getirdiğini gör, böyle insanlarla ilişki kurarak."

Mide bulantısı omurgasından yukarı tırmandı. Mert ve Tuğçe'nin tezgâhladığı bir durum için onu teselli ediyordu.

Tüm suçu başkasına atıyor, kendini yine kurtarıcı olarak gösteriyordu.

"Ama şimdi ben buradayım. Seni koruyacağım. Uslu durduğun sürece."

Psikolojik manipülasyonu acımasızdı.

Bir fırsat gördü, umutsuz, aptalca bir fırsat.

Mert bir telefon görüşmesiyle meşgulken, sırtı ona dönükken, masasının üzerindeki "kanıt" dosyasını gördü.

Eğer onu yok edebilirse...

Dosyaya atıldı.

Parmakları sarı dosyaya değdi ama Mert yıldırım gibi bir refleksle döndü.

Bileğini yakaladı, onu o kadar sert geri çekti ki Selin sessizce çığlık attı.

"Aptal olma, Selin," dedi, sesi yumuşak ama ölümcüldü. "Her zaman kopyaları vardır."

Onu itti ve Selin yenilmiş bir halde sendeledi.

Mert'in gücünün, hazırlıklı oluşunun fiziksel engeli mutlaktı.

O gece, hapishane parmaklıkları gibi hissettiren şehir ışıklarına bakarken, Selin bir karar verdi.

Eğer hayattayken ondan kaçamazsa, belki başka bir yol vardı.

Kendi acısını ve onun kontrolünü sona erdirmenin bir yolu.

Ece Kurt'u düşündü. Çocukluktaki en iyi arkadaşı. Zeki, alaycı Ece.

Karanlığı anlayan Ece. Bir ilaç şirketinde çalışan Ece.

Selin titreyen ellerle telefonunu aldı ve Ece'ye bir mesaj yazdı.

*Yardımına ihtiyacım var. Takip edilemeyen bir şey. Benim için. Ve Mert için.*

Niyeti açıktı. Korkunç bir kararlılık içine yerleşti.

Eğer tek çıkış yolu buysa, onu seçecekti.

Ece dakikalar içinde cevap verdi. *Anlıyorum. Sana bir şey ayarlayabilirim. Ama dikkatli olmalısın, Selin. Çok dikkatli.*

Ece talimatları verdi. Bir toz. Kokusuz, tatsız.

Selin, Ece'nin gizli planını bilmiyordu; bileşiğin, doğru dozda kullanıldığında kalıcı ölüme neden olmak yerine ölümü taklit etmek için tasarlanmış güçlü bir sakinleştirici olduğunu bilmiyordu.

Selin için bu bir zehirdi. Tek silahı, son eylemi.

Bu aracı elde etmek, küçük, karanlık bir zafer gibi hissettirdi.

Onu kullanma beklentisi midesinde soğuk bir düğümdü.

Birkaç gün sonra, Tuğçe "tamamen iyileşmiş" bir halde çatı katında caka satıyordu.

Mert, gözleri kısılarak, şüpheyle sürekli Selin'i izliyordu.

Hava yeniden gerginlikle doluydu. Selin ipte yürüyormuş gibi hissediyordu.

Beklediği anı kolluyordu, toz güvenli bir şekilde saklanmıştı.

Geleceğini bildiği yüzleşme, acımasız bir hızla geldi.

Bir akşam Tuğçe, dramatik bir iç çekişle göğsünü tuttu.

"Mert, sevgilim, hâlâ o korkunç kulübenin kabuslarını görüyorum. Ve Selin... Onu babasıyla görüntülü konuşurken gördüm. Gülüşüyorlardı."

Bu bariz bir yalandı. Selin, Mert'in ne yapabileceğinden korktuğu için ailesiyle konuşmamıştı.

Mert, yüzü öfkeyle kasılmış bir maskeyle Selin'e döndü.

"Demek sen de işin içindeydin," diye belirtti, bu bir soru değildi. "Bunun bir oyun olduğunu sanıyorsun."

Kolunu yakaladı, onu eski servis asansörüne doğru sürükledi.

"Seni uyarmıştım. Bana karşı gelirsen ne olacağını söylemiştim."

Onun çocukluk travmasını biliyordu; şehrin dışındaki malikanesinde, ailesinin o çok küçükken bir zamanlar çalıştığı terk edilmiş çiftlik evindeki karanlık, fare dolu mahzeni, o tarif edilemez olayın yaşandığı yeri.

"Gerçek korkunun neye benzediğini hatırlaman gerekiyor."

Öfke ve dehşet içinde savaştı. En derin fobisini ona karşı kullanacaktı.

Bu, Tuğçe'nin "kaçırılmasının" cezasıydı.