Buz Kraliçesinin İntikamı: Pişmanlık İçin Çok Geç

Kocamın çalışma odasının dışında mükemmel bir mafya eşi olarak duruyordum, ta ki o metresi Aria'yı eğlendirirken benimle "buzdan heykel" diye alay ettiğini duyana kadar.

Ancak ihanet, sadakatsizlikten çok daha derindi.

Bir hafta sonra, atlayışın ortasında eyerim koptu ve bacağım parçalandı. Hastane yatağında yatarken, içimdeki son aşk kırıntısını da öldüren o konuşmaya kulak misafiri oldum.

Kocam Alessandro, ekipmanımı Aria'nın sabote ettiğini biliyordu. Beni öldürebileceğini biliyordu.

Yine de adamlarına bunun peşini bırakmalarını söyledi. Metresinin egosunu incittiğim için ölümden dönmüş olmamı bir "ders" olarak nitelendirdi.

Ona aile yadigarlarını satın almak için hesaplarımı dondurarak beni herkesin içinde aşağıladı. Aria özel kasetlerimizi basına sızdırmakla tehdit ederken öylece seyretti.

Çaresiz bir yetim olduğunu sandığı bir kadın için kahramanı oynamak uğruna haysiyetimi yok etti.

Onun bir sahtekar olduğuna dair hiçbir fikri yoktu.

O, Aria'yı şımartmakla meşgulken benim malikanenin her yerine mikro kameralar yerleştirdiğimi bilmiyordu.

"Masum" Aria'sının korumalarıyla, rakipleriyle ve hatta çalışanlarıyla yattığını, onu manipüle etmenin ne kadar kolay olduğuna güldüğünü gösteren saatler süren görüntülere sahip olduğumu bilmiyordu.

Yıllık hayır galasında, tüm suç ailesinin önünde Alessandro benden ondan özür dilememi talep etti.

Yalvarmadım. Ağlamadım.

Sadece taşınabilir belleğimi ana projektöre bağladım ve oynat tuşuna bastım.

Bölüm 1

Katarina De Luca Bakış Açısı

Göğsüme bastırdığım bir deste mali raporla kocamın çalışma odasının ağır meşe kapılarının dışında duruyordum ki bir kadının kahkahası damarlarımdaki kanı dondurdu.

Bu idrak bana fiziksel bir darbe gibi çarptı: Eğer bu kapıyı açarsam, ya bir eş olarak ölecektim ya da bir dul olarak yaşayacaktım.

Kahkaha hafif değildi ve kesinlikle kibar da değildi. Çoktan kazandığını bilen bir kadının sesiydi; üç yıldır bir zırh gibi taşıdığım o ayrıcalığı, İkinci Adam'ın karısı unvanını elimden almakla tehdit eden bir sesti.

Parmak eklemlerim beyazlaşana kadar deri dosyayı sıktım.

Sadece birkaç saat önce De Luca Konağı'nın geniş ebeveyn süitinde uyanmıştım. İpek çarşaflar yatağın diğer tarafında soğuktu. Ama bu normaldi.

Alessandro bir iş adamıydı, bir şiddet adamıydı; bense istikrarı temsil etmesi için evine yerleştirdiği heykeltim.

Tuvalet masamda oturmuş, saçlarımı eğrilmiş altın gibi parlayana kadar fırçalamıştım. Makyajımı, savaş boyası süren bir askerin titizliğiyle yapmıştım.

Ben Katarina De Luca'ydım. Her Capo karısının kıskandığı kişiydim. Yanlarından geçtiğimde başlarını eğerlerdi ama çatlaklar arayan gözlerinin tenimde gezindiğini hissedebiliyordum.

Kırılmamı bekliyorlardı.

Aynadaki yansımaya bakmıştım. Kusursuz bir cilt. Kusursuz saçlar. Ölü gözler.

Zihnim Alessandro'nun parmağıma yüzüğü taktığı güne kaydı. Bana saygıya benzer bir şeyle bakmıştı. Bunun yeterli olduğunu düşünmüştüm. Kendimi mükemmel bir mafya eşine dönüştürürsem—sessiz, güzel, boyun eğmez—eninde sonunda bana sıcaklıkla bakacağını sanmıştım.

Bir aptaldım.

Onun için sadece bir başka kazanımdım. Parlatılıp rafa konulacak bir kupa.

Bakışlarım tuvalet masasının köşesine kaydı. Orada, ithal parfümlerimin yanında masumca duran bir ruj tüpü vardı. Ucuz, market işi bir markaydı. Plastik kabı çizilmişti. Rengi, asla sürmeyeceğim kadar çiğ, kalitesiz bir pembeydi.

Sırtımdan aşağı bir ürperti indi.

Bu düşünceyi kafamdan uzaklaştırmıştım. Bir hizmetçi bırakmış olmalıydı. Ya da bir misafir.

Şimdi, koridorda dururken o ruj tüpü bir önsezi gibi hissettiriyordu.

Çalışma odasındaki kahkaha dindi, yerini alçak, gırtlaktan gelen bir inlemeye bıraktı. Bu Alessandro'ydu. Ondan daha önce hiç duymadığım bir sesti. Benimleyken asla çıkarmazdı.

Benimleyken verimliydi. Sessizdi. Soğuktu.

Kapıyı çalmadım.

Kapıyı ancak birkaç santim iterek açtım.

Karşılaştığım manzara bana bir kurşundan daha sert çarptı.

Alessandro maun çalışma masasına yaslanmıştı, beyaz gömleğinin düğmeleri yarıya kadar açılmıştı. Ve orada, bacaklarının arasına sıkışmış olan Aria'ydı.

Kız kardeşi değildi. Kuzeni değildi. Altı ay önce malikaneye getirdiği "aile dostu"ydu. Herkesin acıdığı, hüzünlü gözleri olan borç içindeki zavallı kızdı.

Başı geriye atılmış, boynu açığa çıkmıştı. Elleri Alessandro'nun koyu saçlarına dolanmıştı.

Alessandro ona beni dehşete düşüren bir açlıkla bakıyordu. O... canlı görünüyordu.

Aria başını hafifçe çevirdi. Beni gördü.

Geri çekilmedi. Nefesi kesilmedi.

Gülümsedi.

Dudaklarının yavaş, zehirli bir kıvrılışıydı. Elini kasten hareket ettirerek tırnaklarını Alessandro'nun göğsünden aşağı doğru sürttü ve kırmızı bir iz bıraktı. Görmemi istiyordu. Yakasındaki rujun kendisine ait olduğunu bilmemi istiyordu.

"Çok gerçeksin, Aria," diye mırıldandı Alessandro, sesi tutkuyla pürüzlüydü. "Çok sıcak."

Elini kadının sırtından aşağı gezdirdi. "Onun gibi değil. Eve dönmek zorunda olduğum o buzdan heykel gibi değil."

Ciğerlerimdeki hava çekildi.

Buzdan heykel.

Onun için ben bundan ibarettim. Ben uyanık olduğum her anı onun için mükemmel olmaya çalışarak, De Luca adına layık bir kadın olmaya çabalayarak geçirirken, o burada bu sahtekarla birlikte doğrudan varlığımla alay ediyordu.

Üzerime bir mide bulantısı dalgası çöktü. Boğazıma safra yükseldiğini hissettim.

Parmaklarım uyuştu. Evrak dosyası hafifçe kaydı, koridorun sessizliğinde gürültüyle hışırdadı.

Alessandro başını çeviremeden bir adım geri çekildim.

Arkamı dönüp uzaklaştım. Topuklarım mermer zeminde tıkırdıyordu; hayatımın infilakına doğru ritmik bir geri sayım gibiydi.

Koridorun tozunu alan bir grup hizmetçinin yanından geçtim. Ben yaklaşırken konuşmayı kestiler ama geçer geçmez fısıltılar başladı. Biliyorlardı. Capo eşleri biliyordu. Herkes biliyordu.

Kör olan bir tek bendim.

Odama ulaştım ve kapıyı kilitledim.

Ahşaba yaslandım, hızlı hızlı nefes alıyordum. Aynaya yürüdüm. Bana bakan kadın solgun, kırılgan görünüyordu. Kırılmış.

Hayır.

Sırtımı dikleştirdim. Yanağımdan süzülen tek damla gözyaşını sildim.

Babamın eskiden söylediği eski bir Sicilya atasözü vardır: En keskin bıçak genellikle en sakin suyun altında saklıdır.

Masama yürüdüm ve haftalar önce Aria hakkında derlemeye başladığım dosyayı çıkardım. O zamanlar paranoyakça davrandığımı düşünerek şüphelerimi bir kenara itmiştim. Şimdi ise belgelere bambaşka gözlerle bakıyordum.

Kumar borçları. Devasa boyutta. Dolandırıcılık geçmişi. Tesadüf olamayacak kadar şüpheli rakip aile bağlantıları.

O sadece bir metres değildi. Bir parazitti. Ve Alessandro onu içeri davet etmişti.

Beşinci yıl dönümümüz için bana Como'daki villayı vadetmişti. Geçen hafta Aria'nın bahçıvana oraya dikmek istediği çiçekleri anlattığını duymuştum.

Yerime onu koyuyordu.

Beni sevmiyordu. Hiç sevmemişti. Ben bir araçtım. Gerçek takıntısını yerleştirene kadar bir yer tutucu.

İçimde bir şeyin koptuğunu hissettim. Bu, bunca zamandır tutunduğum sadakat bağıydı; sonunda baskıya dayanamayıp kopmuştu.

Telefonuma uzandım. Ellerim artık titremiyordu.

Yıllardır kullanılmayan bir numarayı tuşladım.

Yaşlı adam cevap verdiğinde, "Giuseppe," dedim. "Benim için bir şey yapmana ihtiyacım var."

Telefonu kapattım ve mücevher kutuma doğru yürüdüm. Alessandro'nun düğün günümüzde bana verdiği kolyeyi çıkardım. Üzerinde De Luca arması vardı. Ağır. Altın. Boğucu.

Klipsini açtım ve tuvalet masamın en dipteki çekmecesine bıraktım.

Mükemmel heykel kırılmıştı.

Savaş henüz yeni başlamıştı.