Bir Zamanlar Terk Ettiği Gelin, Şimdi Unutamadığı Aşk

"Düğün kendi başına yeterince görkemli, ama duydun mu? Kaan'ın çocukluk arkadaşı otelin çatısında, intihar edeceğini söylüyor!" biri söyledi.

Mina Arman, koridordan gelen fısıltıları duydu ve içinde derin bir acı hissetti.

Kaan Arman'ın çocukluk aşkı Elif Demir, intihar tehdidi sahnesini doksan dokuz kez sergilemişti.

Mina bir zamanlar buna karşı duyarsızlaştığını düşünüyordu. Ancak bugün tamamen farklı hissettiriyordu. Bugün, Kaan ile evlenmesi gereken gündü.

Elif yine dramatik bir sahne yaratırken, Mina yine eğilmesi gereken kişinin kendisi olacağını anladı.

Kaan'ı beş uzun yıldır sevmişti ve Elif tam olarak bu süre boyunca sorun çıkarıyordu.

Her seferinde, Kaan önce Elif'e koşmayı seçerdi, kendi kız arkadaşını düşünmeden önce.

Mina, karmaşık ilişkilerinde bir fazlalık gibi hissettiğini sık sık merak ederdi.

Kaan, Elif için onu terk ettiği son seferde bunun bir daha asla olmayacağına söz vermişti.

Mina bu söze tutunmuştu ve buna inanmak, bu düğünün var olmasının tek sebebiydi.

"Eğer gerçekten ölmek istiyorsa, bırakın ölsün. Neden beni arıyorlar?" Mina başını hızla kaldırdı, şaşırmıştı. Balkon kapısı hafifçe aralıktı ve Kaan'ın eşit, kayıtsız tonu içeri sızıyordu. "Çatıdan atlamak mı? Atlamaz. Bu sözde intihar girişimlerini kaç kez gerçekleştirdi? Hiç gerçek kanını akıttı mı?

Birkaç daha sessiz kelime duyuldu, ancak Mina onun ne dediğini anlayamadı.

Kaan telefonu kapattı ve döndü, gözleri doğrudan Mina'nınkine kilitlendi.

Mina'nın kalp atışları hızlandı. Kaan kalmıştı. Bu sefer Elif'e koşmamıştı. Gerçekten sözünü tutmuş muydu?

"Neden bana öyle bakıyorsun? Tören başlamak üzere. Hazır mısın? Kaan sordu, duygusuz bir yüz ifadesiyle.

Yine de Mina içinde bir mutluluk çiçeklenmesi hissetti. O, onun dünyaya uzak bir mizaçla geldiğini anladı. Onun duyguları nadiren başkalarınınkilerle örtüşürdü.

Ancak, bir zamanlar beslediği masum sevgiden, şimdi taşıdığı daha derin aşka kadar, sonunda onun kalbinde bir yer edindiğine inanıyordu. Ona önemli olduğunu hissetti. Aksi takdirde, neden onunla evlenmeyi seçsin ki?

Parlak bir gülümsemeyle öne çıktı ve kolunu onun koluna takarak, gözleri neşeyle parladı. "Kaan, nihayet evlenmek üzereyiz..."

Kaan'ın ifadesi değişmeden kaldı. "Evet. Farkındayım."

Piyanodan çıkan yumuşak melodi salonu doldururken tören başladı.

Üzerine oturan bir takım elbise ve ütülü bir gömlek giymiş olan Kaan koridorda yürüdü. Koridorun önüne ulaştığında, ahşap sunakın kendi tarafına geçti ve ellerini yanlarına indirdi.

Aynı takım elbise giymiş sağdıçlar, onun yanında durarak sessizce gülümsüyorlardı.

Sonra piyano melodisi değişti—yumuşak yaylılar eşlik ederek gelinin gelişini müjdeleyen lirik bir melodi oluşturdu. Tüm başlar kapılara döndü, Mina'nın durduğu yere, akıcı bir elbise içinde parlıyordu.

Koridorda ilk adımını attığında, Kaan'ın telefonu çaldı.

Koridorun ortasında durakladı, gülümsemesi soldu. O zil sesi sadece Elif'e aitti ve bu, ona korkunç bir hatırlatıcı gibi çarptı.

Kaan telefonunu çıkardı ve cevapladı. "Alo. Bu sefer ne var?"

Sessiz tören yöneticisi bir adım öne çıktı ve töreni tekrar rayına oturtmaya çalıştı. Bu, onun şimdiye kadar yaşadığı en utanç verici an olmalıydı.

O bir şey söylemeden önce, Kaan tekrar konuştu. "Hemen geleceğim."

Hiç tereddüt etmeden uzaklaştı.

Sesler bir anda yükselince tüm mekan karışıklıkla çalkalandı.

"Lütfen gitme..." Mina yalvardı, onun peşinden koşarken gelinliğini kaldırıyor ve çaresiz bir umutsuzluk takınıyordu. "Bana bunun son sefer olacağına söz vermiştin."

Kaan kaşlarını çattı, sessizce seçeneklerini ölçüyor gibi görünüyordu.

Kısa bir duraklamadan sonra, kararlı bir açıklama yaptı. "Elif bu sefer gerçekten atladı. Onun durumunu görmem gerekiyor. Yakında döneceğim."

"Kaan!" Mina, onun bileğini sıkıca kavradı ve gitmesine izin vermedi. "Eğer şimdi gidersen, seninle evlenmem!"

Kaan, onun tutuşunu gevşetti ve geri adım attı. "O zaman bununla yaşayabileceğinden emin ol."

Mina, içinde bir şeyin kırıldığını hissetti ve gözyaşları onun durdurmasına fırsat vermeden döküldü.

Kaan, onun ağladığını gördüğünde duruşu sarsıldı, yine de onun tekrar boyun eğdiğini anladı. Tıpkı her zamanki gibi, onu içermeyen bir dünya hayal edemiyordu. O, onun kendisini ne kadar derinden sevdiğinin tamamen farkındaydı. Onunla bir hayat kurmak için her türlü konforu bir kenara bırakmıştı. Her aksiliğe rağmen, onun yanında kalmayı seçmişti. En derin hayali, onun karısı olmaktı.

Geçmişte, her Elif sorun çıkardığında, Mina her şeyi düzeltmesine yardım eden kişiydi.

Ancak bu sefer, onunla evlenmeyi reddetmesi, ne kadar zor durumda olduğunu gösteriyordu.

Yine de, Elif'in durumu gerçekten ciddi görünüyordu.

Mina'nın duygusal patlamasının kararını etkilemesine izin vermedi.

Dudaklarını araladı, teselli etmeye hazırdı, ama telefonu tekrar titredi. Hemen cevap verdi ve düşünmeden çıkışa doğru koşmaya başladı.

Konuklar birkaç saniye boyunca şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Az önce neye tanık olmuşlardı? Damat kendi düğününden kaçmıştı.

Törenin etrafında çöktüğünü gören Mina, gözyaşlarını sildi, nefesini dengeledi ve kalabalığa, "Üzgünüm herkesten. Düğün bugün yapılmayacak..." dedi.

Mekanın her yerine yeni bir gürültü dalgası yayıldı.

Ancak Mina'nın tepkilere aldıracak enerjisi kalmamıştı. Yarın itibariyle, acımasız dedikoduların konusu olacağını anlamıştı.

Herkes, Kaan'ı ne kadar şiddetle sevdiğini biliyordu. Onlar, onun zengin ve ayrıcalıklı sayısız talipler yerine onu seçtiğini biliyorlardı. İkisi birlikte her zorluğu aşmıştı ve mutluluk nihayet erişilebilir gibi görünürken, Kaan onun düğün gününde ondan uzaklaşmıştı.

Mina, otelden çıkıp, girişin kalabalık insan topluluğu tarafından yutulduğunu keşfetti.

Kısa bir mesafe ötede, Kaan, Elif'i kurtarma şişme yataktan kaldırmıştı bile. Kendi gelinliğini giymişti ve ağlamaktan gözleri şişmişti.

"Kaan, beni nasıl böyle terk edebilirsin? Sonsuza kadar birlikte kalacağımıza söz vermedin mi?" dedi Elif.

" Sorun çıkarmayı bırak," diye yanıtladı Kaan, kaşları arasında hafif bir çizgiyle, sesi sağlam ve soğuktu.

Elif, elleriyle Kaan'ın yüzünü çerçeveledi ve doğrudan onun karanlık gözlerine baktı. "Bırakmayacağım!"

Mina, Kaan'ın geri çekileceğini ya da Elif'in ona böyle dokunmasından dolayı onu azarlayacağını düşündü hemen.

Genç halinin onun yüzünü nazikçe tuttuğu anılar su yüzüne çıktı, ama o ona soğuk bir ilgisizlikle bakıyordu. "Dokunulmaktan hoşlanmıyorum," demişti ona, sesi soğuk, bakışları boş.

Ama şimdi, hareket etmedi. Elif'in yüzünü sıkmasına ve onunla alay etmesine izin verdi, ta ki Elif'in hıçkırıkları titrek kahkahalara dönüşene kadar.

Mina, onun herkesten uzak durduğuna, sıcaklık göstermeye yeteneği olmadığını düşünmüştü hep. Elif'i ambulansa taşımasını izlerken, sonunda gerçeği anladı.

Aşkın onu yavaş yavaş yumuşatacağına, yıllar boyunca sabrının onun uzak bakışlarına ışık getireceğine ve bir gün ona sevgiyle bakacağına kendini ikna etmişti. Ama şimdi, sadece kendini kandırdığını anladı.

Sonunda gerçek ortaya çıktı: her şeyi yanlış anlamıştı. Birini sevebilirdi. Sadece o kişi Mina değildi.

Mina, kırılgan bir kahkaha attı ve ardından gözyaşları döküldü.

Son beş yıl boyunca, onun hayatında gerçekte nasıl bir rol oynamıştı? Ne kadar kör olduğunu anladı.

Beş yıl, uzun ve umut dolu bir rüya gibi geçmişti. Ve şimdi o rüya yıkılmıştı, sonunda gözlerini açmaya zorluyordu.

Kararını kesinleştiren kadın, giyinme odasına geri döndü, gelinliği çıkardı ve tekrar kendi kıyafetlerini giydi.

Mahvolan düğünün yol açtığı kargaşa hâlâ her yerde yankılanıyordu. Bu yüzden Mina hukuk firmasına adım attığında, dedikodularla dolup taşan meslektaşları bir anda sessizliğe büründüler.

Mina onlara bir bakış bile atmadı. Uzun zaman önce, Kaan'ın kalbini kazanma planını açıkça ilan ettikten sonra okulun en sevilen konusu haline geldiğinde kalın derili olmuştu.

Masum bir kararlılıkla, geriye bakmadan yoluna devam etmişti. Ancak şimdi, gerçek acı bir şekilde kendini gösterdi: Kaan, onu hayal ettiği gibi hiç umursamamıştı.

İş istasyonuna oturdu ve istifa mektubunu yazdırdı. Adını imzaladı ve Kaan'ın ofisine doğru yürüyerek masasına dikkatlice yerleştirdi.

Kaçınılmaz bir an geçmeden telefonu titredi.

Ekranda Kaan'ın adı belirdi.

"Düğünü iptal ettiğini duydum. Neden önce benimle konuşmadın? Bunun şirketin imajı için ne kadar zararlı olduğunu anlıyor musun?" diye sordu.

"Benden ne yapmamı bekliyordun?" Mina soğuk ve kararlı bir sesle karşılık verdi. "Sen başka birini kurtarmak için koşarken, misafirlere kibarca beklemelerini söylemeli miydim?"

Kaan Mina'nın nihayet ona kısıtlama olmadan konuşmasına şaşırmış gibi birkaç saniye durakladı.

Başından beri ona her zaman yumuşak bir tavırla yaklaşmıştı. Ona sabırla, parlak gülümsemelerle, yorulmak bilmeyen bir coşkuyla ve her yerde onu takip eden bir sevgiyle karşıladı. Ona asla sesini yükseltmemişti.

O, ölçülü bir sakinlikle cevap verdi: "Sorumluluğu üstleniyorum. Sonuçlarını düzgün düşünemedim."

Mina boş bir kahkaha attı. Bir zamanlar, derin duygular besleyemeyen bir adamın kalbini ısıtabileceğini düşünerek ne kadar aptalca davrandığına inanamıyordu.

Gözleri masadaki istifa mektubuna kaydı. "Kaan, istifam hakkında—"

O sözünü bitirmeden, telefondan başka bir ses neşeyle çınladı. "Kaan, sırtım ağrıyor. Gel, masaj yapmama yardım et."

"Bir şeyin ortasındayım. Bunu sonra konuşuruz," dedi Kaan hızlıca ve çağrı başka bir kelime söylenmeden sona erdi.