Gizli Kutu Gelini Kaçtı ve Adam Aklını Kaybetti

İş dünyasının zirvesindeki Ian Wade tam bir çılgındı.

Yüz kadını bir villaya kilitleyip onları şans kutusu ödülleri gibi muamele ediyordu. Rastgele birini çekip kimin ismi çıkarsa onunla evleniyordu.

Herkes seçilmenin bir şans olduğunu düşünüyordu. Sadece ben bunun bir lanet olduğunu biliyordum.

Geçmiş hayatımda, adı çıkan kişi bendim.

Yeniden doğduktan sonra kör kutunun manyetik şeridini yok edip bu çarpık kaderden tamamen kaçmayı planladım.

Ancak acımasız bir tesadüf sonucu yine "şanslı" kişi oldum.

Düğün günü, tarih tekerrür etti.

Ian bir telefon aldı, yüzüne panik yayıldı ve takımının çiçeğini çıkardı.

"Jemma evlenmek istemiyor. İntihar tehdidinde bulunuyor. Onu almaya gitmeliyim," dedi.

Jemma Lane ile evlenmesi gereken adam—Crownport'un altın varisi Leland Riley, buz kesmiş bir öfkeyle içeri daldı.

Kaçan gelinin peşinden koşmak yerine, doğruca yanıma geldi ve baştan aşağı beni süzdü.

"Ian karımla kaçtı," dedi Leland, çenemi kavrayarak.

"Borçları artık senin. Benimle evlen ve Bayan Riley ol. Adil, değil mi?"

Önceki hayatımda hiç yollarımızın kesişmediği bu adamla yüz yüze bakarken, sahte gözyaşlarımı silip attım.

Ian merhamet göstermemişse, benim de nazik davranmam için bir sebep yoktu.

Gülümsedim ve başımı salladım.

"Adil. Seninle evleneceğim."

Ian dileğine kavuşup Jemma ile evlenecekti.

Mutlu bir hayat sürüp sürmeyecekleri ya da birbirlerini parçalayacakları artık beni ilgilendirmiyordu.

Konuştuğum an, tüm konukların bakışları bana çevrildi.

Leland dudaklarını kıvırdı. Gözlerindeki soğukluk hafifleyip yerine merak dolu bir ilgi aldı.

Çenemi bıraktı, yerine bileğimi kavradı, avucu ateş gibi sıcaktı.

"Hadi gidelim," dedi.

Ardından dönüp beni peşine taktı.

Gelinliğim kırmızı halının üzerinde sürüklendi.

Wade ailesinin korumaları bizi durdurmaya çalıştı.

Leland'ın adamları öne çıkıp insan duvarı oluşturdu.

"Bay Riley, bu uygun değil—" Foster ailesinin uşağı kekelerken yüzü bembeyazdı.

Leland arkaya bile bakmadı. Elini hafifçe kaldırdı. Anında adamları uşağı etkisiz hale getirdi.

Ortam kaosa dönüştü. Kamera flaşları çılgına döndü. Muhabirler muhtemelen hayatlarında böyle patlayıcı bir olaya tanıklık etmemişti.

Toplumun gözde gelini, yerinde damat değiştiriyordu. Arkada Ian'ın annesinin öfkeyle çığlık attığını, konukların ise inanmaz gözlerle fısıldaştığını duyabiliyordum.

"Kadın delirmiş mi? Nasıl cesaret eder?" "O Leland—

Riley ailesinin varisi. Aileleri ezeli düşman."

"Bu iyi olacak."

O sesler gittikçe uzaklaştı.

Leland beni siyah lüks bir otomobile itekledi. Kapı kapandı, sesi dışarıda bıraktı.

Emniyet kemerimi takmak için eğildi.

O kadar yakındık ki, tütün ve çam kokusunu duyabiliyordum.

Ian'ın agresif parfümünün aksine, bu koku daha soğuk ve temizdi.

"Korktun mu?" diye aniden sordu.

Başımı salladım. Geçmiş hayatımda her şeyden korkardım.

Ian'ı kızdırmaktan korkardım. Jemma'dan korkardım. Hatta acıklı bir şekilde ölmekten bile korkardım.

Bu sefer, artık korkmak istemiyordum. Leland beni inceledi, ağzının kenarındaki oyunbaz kıvrım derinleşti.

"Heh. İlginç," diye içinden alay etti. "Ian gerçekten kör—sakin görünümünün altında hep pençeler gizli."

Başka bir şey söylemedi, sadece gaz pedalına yüklendi. Araba, her iki hayatımın da aşağılandığı düğün mekanından hızla uzaklaştı.

Araba Riley malikanesine çekildi—Wade ailesinin ata yadigarı evinden daha ihtişamlı, ışıklarla aydınlanmıştı.

Leland beni arabadan doğruca kaldırdı. Gelinliğim gece çiğinden nemlenmiş zemini süpürdü.

Uzun bir koridordan taşıdı. Uşak ve hizmetçiler başlarını eğdi, nefes almaya bile cesaret edemediler.

Bir yatak odası kapısını tekmeleyerek açtı ve beni yumuşak yatağa nazikçe bıraktı.

"Dinlen. Birazdan sana kıyafet getirecekler," dedi, bana bakarak, bakışı karanlık ve okunmazdı.

"Endişelenme. Ian seni geri almaya cesaret ederse, bacaklarını kırarım."

Bununla birlikte, döndü ve kapıyı arkasından kapatarak çıktı.

Etrafıma baktım. Oda siyah, beyaz ve griydi, tıpkı onun gibi.

Yüzümü tozdan silmek için bir mendil almak amacıyla masaya yürüdüm, ancak yanlışlıkla yüzü aşağı dönmüş bir çerçeveyi devirdim.

Onu düzeltmek için uzandım, sonra fotoğrafı gördüğümde donakaldım.

Hafifçe sararmış, düşük çözünürlüklüydü. Açıkça bir anlık çekimdi.

Arka plan on yıl önce bir gençlik merkezinin arkasındaki bir sokaktı. Okul üniforması giymiş bir kız yerde çömelmiş, kırık bacaklı bir sokak kedisine bir parça jambon veriyordu. Saçını atkuyruğu yapmıştı, profili hala genç, gözleri odaklanmış ve nazikti.

O kız bendim.

Kalbim şiddetle atmaya başladı.

On yıl önce, Ian ile hiç tanışmadan önce, sözde kör kutu gelini olmadan önce, sadece Margot Norris'tim.

Leland neden bu fotoğrafa sahipti?

Ve neden masasında en belirgin yere yerleştirilmişti?

Yıllarca Ian'ı körü körüne takip ederken, başka biri, fark etmediğim bir köşeden beni sessizce izliyordu, tam on yıl boyunca.

Banyodan gelen su sesi durdu.

Panikle çerçeveyi geri çevirip kanepeye çekildim, kalbim sakinleşmeyi reddediyordu.

Oda sessizliğe büründü. Yatağa uzandım, kristal avizeye bakarak, her şey gerçek dışı hissettirdi.

Yalınayak, pencereye yürüdüm ve yabancı malikâneye baktım.

Bu hayat gerçekten farklı olabilir miydi?

Telefonum cebimde aniden titreşti.

Çıkardım. Ekranda bir daha görmek istemediğim bir isim yanıp sönüyordu—Ian.

Kalbim sıkıştı.

Cevaplamak istemiyordum ama telefon durmaksızın çalıyordu.

Sonunda, çağrıyı kabul etmek için kaydırdım.

"Margot," dedi Ian, sesi soğuktu.

Suçlama yok, öfke yok.

"Neredesin?" Telefonu sıkıca tuttum, sessiz kaldım.

"Jemma sadece kapris yapıyordu. Hallettim."

Sesi sakindi, sanki bugün kaçan kişi ben değilmişim, sadece tamamen önemsiz biriymiş gibi.

"Geri dön. Hemen."

Derin bir nefes aldım. "Ian, bitti."

Diğer uçta kısa bir sessizlik oldu.

Sonra, yumuşak bir kahkaha duydum, zalim ve gizlenmemiş.

"Margot, unuttun mu? Annen hâlâ Ridgewell Hastanesi'nin yoğun bakımında yatıyor."

Kalbim içeriye çöktü. Nereden vuracağını her zaman çok iyi bilirdi.

"Az önce, solunum cihazının elektriğini kestim. Ameliyat ücretlerini geri çektim. Doktor annenin belki yarım saati kaldığını söylüyor," diye ekledi, tonu ağırdan alarak, sanki havadan bahsediyormuş gibi.

"Kararmadan önce villada ol. Aksi takdirde, sonuçları sen kendin halledeceksin," dedi yumuşakça.