rang sinugod ng lamig ang katawan ni Janet. Hindi sinasad

kakulong, desperadon

apin ang lalaking ito-ang taong

may mesa, matamang

silaw sa liwanag ng

ahagya. "Huwag kang kabahan. Hindi kita kakainin," aniya, bago idinagd

to. Ayaw niya sa sitwasyong ito Napakabilis ng mga pangyayari. Ikinasal siya

ng niya, nanging

isang upuan at nilagay ito sa

aupo sa harapan ni Janet. "Diretsuhin na natin. Alam kong

i Janet. Hala

n. "Kailangan ng oras-kailangan nating kilalanin ang is

hat-kung gaano siya tumatanggi, kung anong tingin sa kanya ng mga tao. At alam din nito ang tungkol kay

ang-kita sa kilos ni Janet ang kaba- kinakagat niya ang ibabang labi niya at hi

onal, mas mabuting huwag na lang tayong makialam sa isa't isa. Sa ganitong paraan, walang gulo. Halos wala rin ako sa bahay-bibihira akong

upuan. Yumuko siya, itinukod ang mga braso sa magkabilang g

t. At bago pa makapag-react si Janet, idinugtong niya nang may bahid ng pangungutya: "Kung sakaling nais m

than ay bumalot sa hangin, nagdulo

bulong niya, pilit na pinap

ma't pormal lang ang ating pag-aasawa, may isang bagay na dapat mong tandaan." Huminga si

a tsismis tungkol kay Jocelyn-kung paanong halos linggu-linggo ay iba ang lalak

g iyong asawa-sa ngalan ng kasal," matigas

arong ngiti ni Ethan. Tumali

t. "Hindi ikaw si Jocelyn Lind, 'di ba?" tano