lang ang lumipas bago niya naintindihan kung anong iniisip ng babae. "Ah... pekeng relo lang 'yan. Hiram ko lang sa kaibigan ko," bulo

an ang relo at isinuk

pangiti siya habang umiiwas ng tingin, pil

et ang mainit niyang hininga na humapl

natural lang para kay Ethan na magkaroon n

g tinik. Sa isang iglap, nawala ang pangamban

-na anak siya ng pamilyang Lind, na madalas kasama ng iba't ibang lalaki, na may mga kasinta

a sa likuran. "Nandito na pala ang lalaking ika

akilala ko rin ang boyfriend ko," aniya, sinadyang lakasan ang boses para marinig ng lahat. "Ito si Steve Carter, p

yumuko- halatang nahihiya at

on lang niya ito nakita. "Magandang pagpapakilala," sagot niya nang kalmado. "Pero... iba yata ang boyf

gas ang ngit

si Ethan sa kumpanya ng pamilya Carter. Sigurado akong tatanggapin nila siya kahit wala siyang alam na technical skills. Baka naman kaya lang niya yung mga gawain

lang sa kanya ang mga mapanirang salita. Ngumiti lang siya nang magaan at iwinasiwas ang kamay na wa

g inaasahan niyang reaksyon. Bumalik siya sa upua

pari. Payak ngunit mabili

ni Ethan si Janet sa isang mal

may pinto silang masasarhan. Wala halos gamit sa loob. Ang mga kasangkapan ay basic lang- tila bagong lagay lang ang mga iyon para lang may m

p siyang makaa

n muna natin." Walang kaarte-arte si Ethan. Kumibot lang

malinis. At dalawa

alagaan ni Ethan ang bahay. Maayos ang bakuran, at walang alikabok sa loob. Pero hindi pa rin i

it sa sandalan ng upuan. Sinundan niya ito ng tingin habang isa-isang inaalis ni Ethan ang butones ng puting polo niya. Bah

ukha ni Janet. Tumigil si Ethan sa ginagawa at dahan-dahang lumapit sa kanya. "Buong araw kang abala," sabi niya sa mababang bo