Sino sa Mundo ang Nakikinig

Nakaramdam ng lungkot at panghihinayang si Peter Wang habang palabas siya ng opisina ng Human Resources.

Napakahirap para sa kanya na tanggapin ang resulta. Bilang galing siya sa lugar kung saan kinatatakutan siya ng lahat ng mga gang. Tinawag pa nga siyang "Mighty Soldier King". Dito sa lungsod, hindi siya makahanap ng maayos na trabaho dahil wala siyang college degree. Biglang tumunog ang kanyang telepono. Napansin ito ni Peter at agad na sinagot.

"Peter," sabi ng boses mula sa kabilang linya. Girlfriend niya ito. "Tapos na. Nakikipag-break na ako sa'yo." "Ang tagal mo kasing nawala. Kailangan ko ng boyfriend, hindi phone pal."

"Mahal, pakiusap—" Sinubukan ni Peter na kumbinsihin siyang bumalik. "Alam kong nawala ako, pero nandito na ako ulit. Lagi na akong nandito para sa'yo ngayon.

"Oh ganun?" O sige, ano ang maibibigay mo sa akin? "Mas malaki ang kinikita ng isang dishwasher na nagtatrabaho sa ibang bansa kumpara sa'yo." "Ano nga bang maibibigay mo sa akin, ha?" kanyang hamon, "May naipon ka na ba pagkatapos ng lahat ng taong ito ng pagtatrabaho?" Nakahanap ka na ba ng kahit isang matatag na trabaho simula nang bumalik ka? Magagawa mo bang ibigay ang mga gusto ko?

Kaya ko, nangangako ako! Bibilhan kita ng pinakamalaking bahay na ninanais mo! Mahal, talagang pasensya na at nawala ako. Pasensya na at nahihirapan tayo. Nahihirapan akong makahanap ng trabaho sa lungsod, pero magiging mas maganda rin ito, pangako ko. Aayos din ang lahat, at kapag nangyari na iyon—

"At paano mo gagawin iyon?", putol ng dalaga. "Paano pa kaya gaganda ang mga bagay, Peter? Magkakaroon ka ba ng kakayanan para bilhan ako ng kotse'ng BMW? Magkakaroon ka ba ng kakayanan para bilhan ako ng handbag na Louis Vuitton? Mga sapatos na Ferragamo? Mga suit na Chanel? Ha! Ni hindi mo kayang bilhan ako ng bahay na may isandaang metro kwadrado, para sa ngalan ng Diyos."

Tahimik si Peter.

Bumuntong-hininga siya. "Hindi mo kailangan sabihin kahit ano, Peter. Pagod na ako. Hindi ko na kaya ito. "Paalam, Peter," sabi niya nang ibaba ang telepono.

Mahigpit na hinawakan ni Peter ang kanyang telepono, wala sa sarili. Kahit pa may static mula sa lumang Nokia niya, maliwanag at malinaw ang mensahe niya.

"AHHHH! Tulong! Tulong, sino man! Magnanakaw, magnanakaw! Yung magnanakaw ay ninakaw ang bag ko!" Narinig ni Peter ang sigaw mula sa kabilang dulo ng kalye.

Isang babaeng naka-uniporme ang sumisigaw sa takot at desperasyon, tumatakbo nang mabilis hangga't kaya ng kaniyang takong.

Isang lalaki na nakasuot ng madilim na salamin habang tangan ang handbag na Louis Vuitton ay tumatakas mula sa eksena patungo sa motorsiklo.

"Umalis ka na! Ngayon na!" Sumigaw siya sa mga nakatayo habang tumalon papunta sa kanyang sasakyan.

Pagkatapos nun, pinilipit niya ang kanyang noo, inikot ang mga hawakan at bilis pang patakbo.

Sa pagkabigla, bawat taong nasa bangketa ay napasiksik sa pader habang dumaan ang motorsiklo sa kanila. Walang sinuman ang nangahas na harangan ang daan nito.

Mapanganib na ang makisangkot sa mga nakawan ngayon. Walang gustong masaktan.

Ang babaeng naka-suit ay helpless na pinanood ang motorsiklo habang papalayo.

Nagalit si Peter sa nakita.

Habang papalapit ang motorsiklo, maingat niyang itinanim ang kanyang mga paa sa lupa, iniatras ang kaliwang binti, at saka buong lakas na inihagis ito sa rumaragasang sasakyan sa isang matindi at malakas na sipa pagkaraan nitong dumaan sa kanyang harapan.

Ang sipa ay lubos na ikinagulat ng lalaki. Hindi siya makapaniwala sa nangyari! Ang kanyang motorsiklo ay biglang bumaligtad at umikot sa kalsada. Ang impakto ay nagtapon sa kanya sa malayong dulo ng kalsada at napilitang bitawan ang ninakaw na bag sa lupa.

"Ahhhhh!"

Ang mga naglalakad ay nagtakip ng kanilang mga bibig habang sila'y sumisigaw.

Si Peter, walang pakialam sa kaguluhan, ay lumapit sa tabi ng lalaki, kalmadong pinulot ang bag, at iniabot ito sa babae. "Narito ang iyong bag, ma'am."

"Sa-salamat." Ang babae ay nagawa nitong sabihin nang napagtanto niya na siya ay kinausap. Kahit paano ay nawalan siya ng salita sa mga pangyayari na kakatapos lang mangyari.

Sinusuri ni Peter ang babae sa loob ng kalahating segundo bago ibinaling ang kanyang tingin.

"Walang anuman, ikinagagalak ko ito."

Bumaling si Peter para umalis.

Mukhang propesyonal ang babae. Inisip niya ang babae sa kanyang opisina na may air-conditioning at magarang alahas.

'Galing kami sa dalawang magkakaibang mundo,' naisip niya. 'Walang saysay na isipin siya.'

"Teka sandali lang!" Naramdaman ni Peter ang kamay na humawak sa kanyang siko mula sa likuran. "Ako si Elaine Dai. Ano ang pangalan mo? Gusto ko lang… pasalamatan ka sa iyong tulong," patuloy niya. "Pwede ba tayong mag-lunch ng sabay?"

Tiningnan niya siya habang hinihintay ang kanyang tugon.

Si Peter ay nasa kalagitnaan ng kanyang 20's, may taas na 180 cm. May malinaw na mga anggulo sa kanyang noo, pisngi, at panga. Hindi siya ang tipo na mapapansin mo sa karamihan, pero hindi rin naman siya pangit tignan.

"Walang anuman, talaga. Wala itong abala. Hindi mo kailangang ilabas ako para sa tanghalian. Gayunpaman, salamat sa alok. Kailangan ko nang umalis." Dahan-dahang inalis ni Peter ang kanyang kamay habang tinatanggihan ang kanyang imbitasyon.

Iniisip pa rin niya ang kanyang napakalapit na paghihiwalay. Wala pang isang oras ang nakalipas, ang pinakamamahal niya sa buhay ay lumayo sa kanya. Bukod pa rito, wala siyang pera at hindi nagtatrabaho. Talagang hindi magandang panahon para tanggapin ang imbitasyon para sa tanghalian.

Nakatayo si Elaine na nalilito sa kanyang agarang pagtanggi.

Para sa karamihan, si Elaine ay kaaya-aya sa paningin. Magaan ang kulay ng kanyang balat at kayumangging buhok na nagpapatampok sa kanyang maliwanag na mga mata na parang almendra. Maraming mga lalaki ang nahulog sa kanyang paanan at kahit sino sa kanila ay tatanggapin ang kanyang paanyaya para sa tanghalian sa isang iglap.

Ngunit si Peter, siya ay agad na tumanggi sa kanyang paanyaya. "Nawala na ba ang aking alindog?" malungkot niyang naisip. "Hindi man lang niya sinabi sa akin ang kanyang pangalan," napagtanto niya.

Si Peter ay papalayo na sana nang marinig niya ang isang boses mula sa likuran niya.

"Tumigil ka!" Ito ang lalaki mula sa motorsiklo! Inangat niya ang sarili at humarap kay Peter, hawak ang matalas, pilak na talim.

Hindi siya nagkaroon ng malubhang sugat sa kabila ng kanyang pagkahulog. Para siyang mabangis na hayop, binigyan niya si Peter ng nakamamatay na titig.

"Dapat madali lang sana ang pagnanakaw na ito kung hindi siya humarang," naisip ng lalaki. "Panahon na para turuan siya ng leksyon."

"Ako ba ang kinakausap mo?" Humarap si Peter sa lalaki, hindi natatakot.

Nag-alinlangan si Peter dahil malubha ang sugat ng lalaki. Nakatayo siya sa pagkabigla sa hamon na ibinato sa kanya.

"Ano ang balak mong gawin?" tanong ni Peter "HUMINTO KA!" Umiiyak si Elaine. "HUMINTO KA O TATAWAG AKO NG PULIS!" Nagmadali si Elaine sa harap ni Peter, hawak-hawak ang kanyang telepono.

"Tatawag ng pulis?" tanong ng nagmamaneho ng motorsiklo na parang baliw. "Walang kwenta ang pulis!" "Patay na kayong dalawa pagdating nila dito!" Nagsimulang tumakbo ang lalaki papunta kay Elaine, kumikislap ang araw sa kanyang kutsilyo. Ang mga tao sa kalsada ay natulala sa likuran.

Namutla si Elaine. Nanginginig siya. Hindi niya alam ang gagawin! Lumaki nang komportable sa lungsod, iniisip niya na ang mga bagay na ito ay nangyayari lamang sa mga pelikula!

Napasinghap si Peter. "Ano ba ito?" Baliw siguro ang taong ito kung magagawa niyang manaksak sa liwanag ng araw! Parang hindi siya natututo sa kanyang mga karanasan!

Malapit na sanang saksakin ng lalaki si Elaine. Pero mas mabilis umaksyon si Peter.