Mr CEO Humihingi ng Diborsiyo ang Asawa Mo

Ang asawa ko, si Alejandro "Alex" de Villa, ang star prosecutor ng Makati, ang lalaking sumagip sa akin mula sa isang madilim na nakaraan. O 'yun ang akala ko.

Siya ang lalaking nagpakulong sa akin, isinabit ako sa isang krimen na hindi ko ginawa para protektahan ang ex-girlfriend niya, si Katrina.

Ang tatlong taon ko sa Bilangguan ng Muntinlupa ay isang malabong alaala ng semento at kulay-abong uniporme. Ang babaeng pumasok doon, isang matagumpay na graphic designer na nagmamahal sa kanyang asawa, ay doon na namatay. Nang sa wakas ay nakalaya ako, inaasahan kong sasalubungin niya ako, pero isang assistant lang ang pinapunta niya para "linisin ang masamang enerhiya" ko.

Pagkatapos ay nakita ko sila: si Alex at Katrina, nag-host ng isang "welcome home" party para sa akin, ang babaeng ipinakulong nila. Ipinagparada nila ako, pinilit uminom ng champagne hanggang sa duguin ang loob ng tiyan ko dahil sa butas na ulcer.

Si Alex, ang laging tapat na tagapagtanggol, ay agad na tumakbo sa tabi ni Katrina, iniwan akong nagdurugo sa sahig. Pinalsipika pa niya ang medical report ko, isinisi sa alak ang aking kondisyon.

Nakahiga ako sa kama ng ospital na iyon, ang mga huling piraso ng pag-asa ay nalalanta at namamatay. Hindi ako makaiyak. Masyadong malalim ang sakit para sa mga luha. Tumawa na lang ako, isang tawang baliw at wala sa sarili.

Gusto ko siyang wasakin. Hindi kulungan. Gusto kong mawala sa kanya ang lahat. Ang kanyang karera. Ang kanyang reputasyon. Ang kanyang mahal na si Katrina. Gusto kong maramdaman niya ang naramdaman ko.

Kabanata 1

Si Alejandro "Alex" de Villa ang star prosecutor ng Makati. Ipinakukulong niya ang masasamang tao, at mahal siya ng buong siyudad para doon. Sa TV, karismatiko siya at makatarungan. Sa bahay, asawa ko siya. Akala ko, siya ang lalaking sumagip sa akin mula sa isang madilim na nakaraan.

Nagkamali ako. Siya ang lalaking nagpakulong sa akin.

Isinabit niya ako sa isang krimen na hindi ko ginawa. Vehicular manslaughter. Tumayo siya sa korte at ginamit ang pinakamalalim at pinakapribado kong mga trauma laban sa akin, ipininta ang isang larawan ng isang babaeng nawala sa sarili at pinatay ang sariling mapang-abusong ama. Naniwala sa kanya ang mga hurado. Binigyan nila ako ng tatlong taon.

Ang totoong salarin ay si Katrina Sandoval, ang kanyang ex-girlfriend mula sa law school. Isang maganda, at hindi estableng corporate lawyer na pakiramdam niya ay habambuhay niyang responsibilidad. Mayroon siyang limang pangako dito, at ang pagprotekta sa kanya mula sa kasong DUI manslaughter ay isa sa mga iyon.

Ang tatlong taon ko sa Bilangguan ng Muntinlupa ay isang malabong alaala ng semento at kulay-abong uniporme. Ang babaeng pumasok doon, isang matagumpay na graphic designer na nagmamahal sa kanyang asawa, ay doon na namatay. Noong araw na dumating si Alex para sa huling pagbisita bago ang paglilitis sa akin, hinawakan niya ang mga kamay ko sa makapal na salamin ng visitation booth.

"Magtiwala ka lang sa akin, Celeste," sabi niya, ang boses niya ay mababa at mapanghikayat. "Ito lang ang paraan. Para sa atin."

Nagtiwala ako. At winasak ako nito.

Ngayon, bumukas ang mabigat na bakal na tarangkahan. Kalayaan. Ang hangin, na may amoy ng ulan at usok ng sasakyan, ay parang banyaga pagkatapos ng tatlong taon ng recycled na hangin sa kulungan. Inaasahan kong makita ang kanyang makintab na itim na SUV na naghihintay. Inaasahan kong makita siya.

Isang ibang kotse ang huminto, isang ordinaryong silver na sedan.

Isang binatang naka-suit na hindi ko kilala ang bumaba. Mukha siyang kinakabahan.

"Mrs. de Villa?" tanong niya, bahagyang pumiyok ang boses.

Ang pangalan ay parang isang kasuotan na pilit kong isinusuot. Hindi ako sumagot, tinitigan ko lang siya ng parehong blangkong ekspresyon na pinagsanayan ko sa aking selda. Mas payat ang mukha ko, ang mga mata ko ay may guwang na wala roon dati.

Ang assistant, na nataranta sa aking katahimikan, ay binuksan ang pinto sa likod. Bago ako makapasok, kumuha siya ng isang maliit na bungkos ng tawas at insenso mula sa kanyang bulsa at isang lighter. Sinindihan niya ang dulo, at isang makapal at nakakasulasok na usok ang pumuno sa hangin. Iwinagayway niya ito sa paligid ng aking katawan, isang clumsy at awkward na ritwal.

"Anong ginagawa mo?" Ang boses ko ay kinakalawang, hindi sanay magsalita nang higit sa isang bulong.

Napatalon siya, nagulat. "Utos po ni Mr. de Villa. Sabi niya... para linisin daw po ang masamang enerhiya. Bago kayo umuwi."

Linisin ako. Ang kahihiyan ay isang malamig at pamilyar na bigat sa aking sikmura. Hindi man lang siya mismo ang pumunta. Nagpadala siya ng isang bata para magsagawa ng ritwal ng paglilinis sa akin, na para bang ako ay isang bahay na minumulto, hindi ang kanyang asawang bumabalik mula sa isang kulungan na siya mismo ang naglagay sa akin.

"Gano'n ba ang tawag niya doon?" tanong ko, matalas ang mga salita. "Masamang enerhiya?"

Hindi ko na hinintay ang sagot. Pumasok ako sa likod na upuan, ang kilos ay nagdulot ng sunod-sunod na alaala.

Ang gabi kung kailan nangyari iyon. Kumikislap na mga ilaw. Ang nakakasulasok na tunog ng yero at buto. Si Katrina, lasing at naghihisterya, sa likod ng manibela ng kotse ko. Ang aking ama, na matagal ko nang hindi nakakasama, isang lalaking walang ibang dinala sa akin kundi sakit, na nakahandusay at wasak sa semento.

Tumingin ako kay Alex, ang aking asawa, ang prosecutor, umaasa ng hustisya. Nagtiwala ako sa kanya.

"Ako na ang bahala dito," pangako niya, inilalayo ako sa eksena, ang kanyang braso ay isang nakakaginhawang bigat sa paligid ko.

Ang bersyon niya ng pag-aayos nito ay ang tumayo sa harap ng isang hukom at mga hurado at pagtaksilan ako sa pinakapublikong paraan na posible. Idinetalye niya ang mga taon ng pang-aabuso na dinanas ko sa kamay ng aking ama, hindi bilang isang trahedya na nalampasan ko, kundi bilang isang motibo. Ginawa niyang sandata ang aking sakit at itinutok ito nang direkta sa aking puso.

Nagulat ang mga tao sa courtroom. Ang mga reporter ay galit na galit na nagsusulat. Naramdaman ko ang daan-daang mga mata sa akin, hinuhubaran ako. Hindi ako makahinga. Ang mundo ay naging isang mahinang dagundong, at ang tanging nakikita ko ay ang mukha ni Alex, gwapo at kalmado, habang sistematiko niyang winawasak ang aking buhay.

Nanalo siya sa kanyang kaso. Nahatulan ako ng patricide.

Pagkatapos ng hatol, sa isang maliit at malinis na silid, sa wakas ay naitanong ko sa kanya kung bakit. Ang kanyang mukha ay isang maskara ng pagsisisi, ngunit ang kanyang mga mata ay desidido.

"May mga pangako ako sa kanya, Celeste. Matagal na. Kailangan kong tuparin ang mga iyon."

Nagsalita siya tungkol sa sariling trauma ni Katrina, isang kuwento na paunti-unti niyang ikinuwento sa akin, isang pangyayari kung saan dala-dala niya ang isang napakalaki at nakakasakal na pagkakasala. Kailangan niyang protektahan siya. Kailangan niyang iligtas siya.

"Kapag natapos na ito," bulong niya, ang kamay niya ay nasa pinto, "kapag stable na siya, tayo na ulit. Tapusin mo lang ang sentensya mo. Maging mabait ka. Hihintayin kita."

Isang mapait na tawa ang kumawala sa aking mga labi noon, isang tunog na puno ng hindi paniniwala at dalamhati. Inialay ko ang buhay ko sa kanya. Sinusuportahan ko ang kanyang karera, nanatili sa kanyang tabi sa bawat gabing pagtatrabaho at high-pressure na kaso. Naalala ko ang maliliit na bagay, ang paraan ng paghawak niya sa aking kamay sa ilalim ng mesa sa mga magagarang hapunan, ang tahimik na katiyakan sa kanyang mga mata kapag bumabalik ang aking nakaraan. Siya ang aking ligtas na kanlungan.

Ngayon alam ko na ang totoo. Ang kanyang prayoridad ay palaging si Katrina. Ang aking pinakamalalim na mga sugat, ang mga ipinakita ko lamang sa kanya, ay mga kasangkapan lamang para sa kanya. Collateral damage sa kanyang misyon na maging tagapagligtas nito.

"Huwag kang mag-apela," payo niya, ang boses niya ay nagkaroon ng propesyonal na tono ng isang prosecutor muli. "Mas maganda itong tingnan para sa iyong parole hearing. Magtiwala ka lang sa diskarte ko."

Suot pa rin niya ang kanyang singsing sa kasal. "Mahal pa rin kita, Celeste. Asawa mo pa rin ako."

Magtiwala sa kanya. Ang mga salitang iyon ay umalingawngaw sa katahimikan ng kotse.

Ang flashback ay natapos nang biglaan tulad ng pagsisimula nito, ibinabalik ako sa silver na sedan, ang amoy ng insenso ay nananatili pa rin sa hangin. Ang mga mata ko ay tuyo. Matagal na akong hindi umiiyak. Ang aking mga tear duct ay parang sunog, nasunog mula sa loob.

Bumagal ang kotse. Hindi kami papunta sa aming condo sa BGC. Nasa isang trendy at upscale na kapitbahayan kami, humihinto sa isang restaurant na may malalaking bintanang salamin at isang outdoor patio sa Poblacion.

Sa bintana, nakita ko siya.

Si Alex.

Nakatayo siya, nakangiti, nagtataas ng baso sa isang grupo ng mga tao. At pagkatapos ay lumingon siya, lumawak ang kanyang ngiti habang isang babae ang lumapit sa kanya.

Si Katrina.

Ikinawit niya ang kanyang braso sa braso ni Alex, at yumuko ito para halikan siya sa pisngi. Ang kilos ay madali, pamilyar.

Tumikhim ang aking assistant. "Nag-ayos po sina Mr. de Villa at Ms. Sandoval ng isang maliit na welcome home party para sa inyo."

Isang party. Plinano ng babaeng nagpakulong sa akin. Host ang lalaking sumigurong mananatili ako doon.