Kapag ang Pagmamahal ay Nakatagpo ng Kawalan ng Katapatan Chinese Drama

Napakabigat ng katahimikan sa aming bahay, na binasag lamang ng tunog ng pagbaba ng kabaong ng kapatid ng aking asawa sa lupa. Isang buwan ang lumipas, ang katahimikan ay napalitan ng isang bagay na mas malala. Ang biyuda ng aking bayaw, si Fiona, ay buntis, at ang aking asawa, si Carlos, ay nagpasya na titira ito sa amin.

"Para sa bata, Katrina," sabi niya, walang emosyon ang boses. Hindi siya tumingin sa akin. Nakatingin siya kay Fiona, na nakatayo sa tabi ng pinto kasama ang kanyang nag-iisang maleta, namumutla at mukhang kaawa-awa. "Kailangan niya ng suporta. Anak siya ng kapatid ko."

Pinanood ko kung paano dahan-dahan, sa paraang hindi halata, sinimulang sakupin ni Fiona ang buhay ko. Maghihintay siya sa labas ng banyo na may dalang bagong tuwalya para kay Carlos, sinasabing nakasanayan na niya. Kakatok siya sa pinto ng aming kwarto sa kalaliman ng gabi, magpapanggap na binabangungot, para lang hilahin si Carlos palayo para sa ilang oras ng "pag-alo." Ang sukdulan ay nang marinig kong minamasahe ni Carlos ang kanyang mga namamagang paa, tulad ng dating ginagawa ng yumaong asawa nito.

Nabitiwan ko ang kutsilyong hawak ko. Lumagabog ito sa counter. Gusto kong marinig na tumanggi si Carlos. Gusto kong sabihin niya kay Fiona na hindi iyon tama, na ako ang asawa niya. Sa halip, narinig ko ang kanyang malumanay at nakapapawing pagod na boses. "Sige, Fiona. Ipatong mo lang dito."

Isinuko ko ang lahat para sa kanya, naging isang babaeng sunud-sunuran, palaging naghahanap ng kanyang pag-apruba. Ngayon, habang pinapanood ko siyang sinusunod ang bawat kapritso ni Fiona, napagtanto kong hindi ko na makilala ang babaeng nakatingin sa akin sa salamin.

Nang gabing iyon, tinawagan ko ang aking ama. "Dad," sabi ko, nanginginig ang boses. "Gusto kong makipaghiwalay."

Kabanata 1

Napakabigat ng katahimikan sa aming bahay, na binasag lamang ng tunog ng pagbaba ng kabaong ng kapatid ng aking asawa sa kanyang huling hantungan. Isang buwan ang lumipas, ang katahimikan ay napalitan ng isang bagay na mas malala.

Si Fiona Reyes, ang biyuda ng aking bayaw, ay buntis.

At ang aking asawa, si Carlos Ilustre, ay nagpasya na titira ito sa amin.

"Para sa bata, Katrina," sabi niya, walang emosyon ang boses. Hindi siya tumingin sa akin. Nakatingin siya kay Fiona, na nakatayo sa tabi ng pinto kasama ang kanyang nag-iisang maleta, namumutla at mukhang kaawa-awa. "Kailangan niya ng suporta. Anak siya ng kapatid ko."

"Carlos, bahay natin 'to," sabi ko, hininaan ang boses para hindi marinig ni Fiona. "Wala tayong espasyo. Hindi tama."

Sa wakas ay lumingon siya sa akin, malamig ang kanyang mga mata. "Gagawa tayo ng paraan. Hindi na 'to pag-uusapan."

Kaya tumira si Fiona. Ang unang linggo ay puno ng tahimik na paghingi ng paumanhin at mapapait na ngiti. Sa ikalawang linggo, nagsimulang magbago ang kanyang pag-uugali.

Paglabas ko ng shower, nakatayo siya mismo sa labas ng pinto ng banyo, may hawak na bagong tuwalya para kay Carlos. Hindi para sa akin. Para sa kanya.

"Ay, sorry, Katrina," sasabihin niya, nanlalaki ang mga mata at mukhang inosente. "Nakasanayan ko lang. Si Marco, ang yumaong asawa ko, gustong-gusto niya kapag ginagawa ko 'to para sa kanya."

Sumunod ang mga katok. Mahihinang katok sa pinto ng aming kwarto sa kalaliman ng gabi. Sa unang pagkakataon, napabalikwas si Carlos sa kama, akala niya ay may emergency.

Si Fiona pala, may yakap na unan. "Nanaginip ako ng masama," bulong niya, may luha sa mga mata. "Napanaginipan ko 'yung aksidente. Natatakot ako."

Isang oras siyang kinausap ni Carlos sa sala. Naging regular na itong pangyayari.

Ang sukdulan ay dumating noong Martes ng gabi. Nasa kusina ako, sinusubukang hanapin ang lakas para magluto. Nasa sala sina Carlos at Fiona. Narinig ko siyang bumuntong-hininga nang may pagka-dramatiko.

"Hay, Carlos, ang sakit ng mga paa ko, namamaga," sabi niya, ang boses ay puno ng pagkaawa sa sarili. "Minamasahe 'to ni Marco para sa akin gabi-gabi. 'Yun lang ang nakakatulong."

Natigilan ako, may kutsilyo sa kamay. Naghintay ako, nakikinig. Gusto kong marinig na tumanggi si Carlos. Gusto kong sabihin niya kay Fiona na hindi iyon tama, na ako ang asawa niya.

Sa halip, narinig ko ang pag-usog ng upuan. Tapos ang kanyang malumanay at nakapapawing pagod na boses. "Sige, Fiona. Ipatong mo lang dito."

Nabitiwan ko ang kutsilyo. Lumagabog ito sa counter. Lumabas ako ng kusina, nilagpasan ang sala kung saan marahan na hinihilot ng aking asawa ang mga paa ng kanyang buntis na hipag, at hindi ako tumigil hanggang sa makarating ako sa aming kwarto at ni-lock ang pinto.

Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang numero ng aking ama.

"Dad," sabi ko, nanginginig ang boses. "Gusto kong makipaghiwalay."

May katahimikan sa kabilang linya. "Katrina? Anong nangyari?"

Bumuhos ang lahat ng kuwento mula sa akin. Ang tuwalya. Ang mga bangungot. Ang paghilot sa paa. Ang lahat ng ito ay parang maliliit na bagay, pero para sa akin, para itong isang bundok na dumadagan sa akin.

Sa loob ng tatlong taon, ginawa ko ang lahat para maging perpektong asawa para kay Carlos Ilustre. Iniwan ko ang trabaho ko sa siyudad dahil gusto niya ng asawang nasa bahay lang. Natuto akong lutuin ang mga paborito niyang pagkain, kahit 'yung mga ayaw ko. Nagbihis ako sa paraang gusto niya, konserbatibo. Naging sunud-sunuran ako, palaging naghahanap ng kanyang pag-apruba, ng kanyang pagmamahal, na ipinamimigay niya na parang mga bihirang barya.

"Sinubukan ko nang husto, Dad," sabi ko habang humihikbi. "Isinuko ko ang lahat para sa kanya."

Ang aking ama, si Don Ricardo de Leon, ay hindi isang taong nagsasayang ng salita. Matigas ang kanyang boses nang magsalita siyang muli. "Siya na ang pumili, Katrina. Ngayon, ikaw naman ang pumili."

"Nakapili na ako," sabi ko.

"Mabuti," sabi niya. "Huwag kang mag-alala sa mga Ilustre o sa negosyo nila. Ako ang tumulong magtayo niyan. Kaya ko ring tumulong na wasakin 'yan. Mag-focus ka lang sa sarili mo."

Ibinaba ko ang telepono. Isang kakaibang kapayapaan ang bumalot sa akin. Ang bahagi ko na lumiliit sa loob ng tatlong taon ay sa wakas ay tumigil na.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Hindi ko na makilala ang babaeng nakatingin sa akin. Pagod ang kanyang mga mata. Ang kanyang buhok ay nakatali sa isang mahigpit na pusod na gusto ni Carlos.

Nang gabing iyon, sa sofa sa aking home office ako natulog.

Kinaumagahan, pumasok ako sa kusina. Nandoon si Fiona, suot ang isa sa mga dress shirt ni Carlos sa ibabaw ng kanyang leggings. Nakabukas ito, ipinapakita ang kanyang lumalaking tiyan. Nagtitimpla siya ng kape.

Ngumiti siya nang matamis sa akin. "Good morning, Katrina. Nakatulog ka ba nang maayos? Alam kong hindi masyadong komportable ang sofa."

Ang dating ako ay bubulong lang ng kung ano at aalis. Ang bagong ako ay tinitigan lang siya.

"Fiona," sabi ko, pantay ang boses. "Damit 'yan ng asawa ko."

Nawala ang kanyang ngiti. "Ay, ito? Nasa likod lang ng upuan. Ang komportable kasi."

"Hubarin mo 'yan," sabi ko.

Napakurap siya, nalilito. "Ano?"

"Sabi ko, hubarin mo 'yan. Ngayon din." Hindi tumaas ang boses ko. Ito ay patag, malamig, at pinal. Hindi ako nakikiusap. Nag-uutos ako.