Haplos Ng Kasalanan

Si Kathleen Walton ay dumanas ng kanser sa atay at kailangan ng transplant. Natuklasan niya ang kanyang asawa ng limang taon, si Joshua Hayes, na binalak na ibigay ang kanyang liver donor sa iba. Nagkaroon din siya ng isang maybahay at isang anak.

Ang katotohanan ay dumurog sa puso ni Kathleen.

Ang isang hindi tapat na lalaki ay walang halaga, ngunit nagpasya siyang bawiin ang atay na para sa kanya.

Nag-dial si Kathleen sa isang numero na hindi niya tinatawagan sa loob ng limang taon. "Pupunta ako sa Jaxperton para sa operasyon. Sunduin mo ako sa tatlong araw."

Pagkaalis niya, nawalan ng malay si Joshua.

...

Sa kanyang ikatlong taon na may kanser sa atay, sa wakas ay nakahanap si Kathleen ng angkop na donor.

Nang tumawag ang kanyang doktor, dahan-dahang itinakip ni Joshua ang kanyang kumot at humakbang papunta sa balkonahe para sagutin ang tawag.

Palagi siyang nakikipag-usap sa mga doktor nang pribado upang maiwasan ang kanyang pag-aalala. Noong araw na iyon, biglang nakaramdam si Kathleen ng pagnanasa. Kinuha niya ang Bluetooth earpiece sa gilid ng kama, inilagay ito sa kanyang tainga, at binuksan ang pinto ng balkonahe.

"Sigurado ka bang gusto mong ibigay ang atay ni Kathleen sa nanay ni Ella?" tanong ng isang boses.

"Sigurado ako. Hindi ko kayang panoorin si Ella na mawala ang kanyang ina. Binigyan niya ako ng anak," sagot ni Joshua.

"Ngunit si Kathleen ay maaaring may tatlong buwan na lamang na natitira nang walang transplant," diin ng boses.

"Mayroon siyang tatlong buwan. Kaya niyang maghintay. May isa pang darating," sabi ni Joshua.

Ang kanilang mga salita ay tumama kay Kathleen na parang kidlat. Ang kanyang mga tainga ay tumunog, ang kanyang isip ay naging blangko, at isang parirala ang walang katapusang umalingawngaw. "Binigyan niya ako ng isang anak na babae."

Alam ng lahat na hinahangaan siya ni Joshua. Sa loob ng tatlong taon, hindi mabilang na mga pananatili sa ospital ang nakakita sa kanya ng walang sawang pag-aalaga sa kanya.

Hindi niya gusto ang pagkain sa ospital, kaya anim na beses siyang nagmaneho pabalik-balik sa isang araw upang dalhin ang mga pagkain sa kanya na siya mismo ang nagluto.

Sa panahon ng kanyang pagsipilyo ng kamatayan, lumuhod siya sa labas ng mga operating room, nagdarasal. Ginugol pa niya ang isang araw sa pagsamba sa isang simbahan para mabigyan siya ng basbas.

Paano siya pinagtaksilan ng isang lalaking napakatapat?

Pinutol ng mga yabag si Kathleen sa kanyang pag-iisip. Nakumbinsi niya ang kanyang sarili na mali ang kanyang narinig.

Sampung taon nilang minahal ang isa't isa. Kahit na lumala ang kanyang sakit, hindi siya nagsalita ng pagsuko. Hindi siya magtatraydor sa kanya.

Habang inabot niya para tanggalin ang earpiece, isang bagong tawag ang pumasok. "Hello? Honey, birthday ng anak namin. Kailan ka darating?" tanong ng malambing na boses ng babae.

Muling gumuho ang mundo ni Kathleen.

"I'm on my way," malambing na sagot ni Joshua.

"Daddy, gusto ko iyong Barbie doll na nakita natin sa mall!" rinig na rinig ng boses ng isang bata.

"Nakuha ko na ang regalo mo, sweetheart. Hintayin mo ako." sabi ni Joshua.

Tumulo ang luha nang tanggalin ni Kathleen ang earpiece.

Kumapit siya sa pag-asa kanina, ngunit ngayon ay parang nanlamig ang kanyang katawan. May ibang pamilya si Joshua?

Sa labing-walong taong gulang, dumating si Joshua sa pamilyang Walton matapos siyang iwan ng pagkamatay ng kanyang mga magulang. Nahulog si Kathleen sa kanyang mapanglaw na mga mata at tahimik na kilos sa unang tingin.

Ang kanilang pagmamahalan ay natural na dumaloy mula kolehiyo hanggang sa kasal. Itinuring siya ni Joshua na parang isang prinsesa, nangako sa kanyang mga magulang na mamahalin siya magpakailanman.

Sa panahon ng kanyang karamdaman, nanatili siya sa tabi niya, hindi nagrereklamo sa kabila ng kanyang pabagu-bagong mood.

Sa hindi mabilang na masasakit na gabi, niyakap niya ito nang mahigpit, umiiyak, nakikiusap na kumapit at huwag siyang iwan. Nakaligtas siya sa bawat krisis para sa kanya.

Akala niya ang transplant ay magdadala ng liwanag pagkatapos ng dilim. Hindi niya naisip ang isang mas masamang impiyerno na naghihintay.

"Bakit ka umiiyak?" Tanong ni Joshua na nagmamadaling pumasok.

Ibinaba niya ang kanyang telepono at hinila siya sa kanyang mga bisig na may pag-aalala. "Nag-aalala ka ba sa operasyon? ayos lang. Kinausap ko lang si Brennen. Kapag pumasa ang donor, iiskedyul namin ito. Magiging maayos ka."

Nataranta si Kathleen. Ang lalaking ito ay tila nagmamalasakit gaya ng dati. Nang walang overhearing, maaaring hindi niya alam kung gaano kalalim ang panlilinlang nito sa kanya.

"Magpahinga ka na. May urgent akong negosyo sa opisina. Babalik ako agad." sabi ni Joshua.

Biglang hinawakan ni Kathleen ang braso niya. She never doubted him before, pero pupunta ba talaga siya sa opisina?

"Pwede mo ba akong painitin ng isang basong gatas?" mahinang tanong niya.

Ngumiti si Joshua, masuyong hinawakan ang ulo niya, at lumabas ng kwarto. Nanginginig ang mga kamay ni Kathleen habang ina-unlock ang phone niya. Ang password, ang kanyang kaarawan, ay hindi nagbago.

Tinignan niya ang call log nito. Nagpakita ito ng tawag kasama si "Manager Brown" dalawang minuto ang nakalipas. Alam niyang hindi iyon ang numero ni Brown.

Sumakit ang sakit sa dibdib niya. Ang kanyang mga kasinungalingan ay napaka-clumsy, ngunit hindi siya naghinala.

"Eto, sweetheart. Medyo mainit kaya maghintay bago uminom. Nagmamadali ako, kaya pupunta ako ngayon," sabi ni Joshua. Hinalikan niya ito sa noo at nagmamadaling lumabas.

Ngumisi si Kathleen. Hindi na siya makapaghintay na umalis.

Makalipas ang sampung minuto, binuksan niya ang GPS ng kanyang telepono.

Hindi niya ito sinusubaybayan noon, halos nakalimutan niyang nag-install siya ng tracker sa kanyang sasakyan upang bigyan siya ng kapayapaan ng isip.

Ngayon, parang isang malupit na biro.

Nanlaki ang mata niya sa kinaroroonan. Nasa villa ng parents niya ang kotse niya.

Tatlong taon na ang nakararaan, isang aksidente sa sasakyan ang agad na ikinamatay ng kanyang mga magulang.

Nakaligtas si Kathleen ngunit na-diagnose na may cancer. Muntik na siyang sumuko, ngunit ang patuloy na presensya ni Joshua ang nagpanatiling buhay sa kanya.

Upang maiwasan ang mga masasakit na alaala, inilipat niya ang mga ito sa isang bagong apartment. Ilang taon na siyang hindi umuuwi sa tahanan ng kanyang mga magulang. Bakit siya nandoon?

Naalala niya ang pagkakabit ng mga camera sa villa ng kanyang mga magulang. Nang mag-load ang footage, natigilan si Kathleen.

Ang villa ay mukhang hindi nagbabago, ngunit ang kanyang mga magulang ay wala na. Isang babae at bata ang lumipat sa espasyo sa halip.

"Daddy! Nandito ka pala!" isang batang babae, mga apat o lima, ang bumangga sa mga bisig ni Joshua pagpasok niya. Binuhat niya ito, saka hinila ang babae sa isang halik.

"Honey, ilang araw na kitang hindi nakikita. Akala ko mami-miss mo ang birthday ni Tara," nakangiting sabi ng babae.

"Kakalabas lang niya ng ospital. Dumating ako sa lalong madaling panahon. Huwag kang magalit. Tingnan mo ang dala ko," malumanay na sabi ni Joshua.

Inabot niya sa dalaga ang isang Barbie doll set at binigyan ang babae ng isang jewelry box.

Agad itong nakilala ni Kathleen-isang limited-edition na kwintas mula sa isang luxury brand.

Nangako si Joshua na bibilhin ito para sa kanyang kaarawan sa loob ng tatlong araw. Ngayon, inilagay niya ito sa leeg ng ibang babae.

Pakiramdam ni Kathleen ay naukit ang puso, hampas ng pilik.

Inilayo niya siya sa tahanan ng kanyang mga magulang hindi para iligtas ang kanyang kalungkutan kundi itago doon ang kanyang maybahay.

Sinabi niya sa sarili na huminto, ngunit hindi niya magawa. Binuksan niya ang mas lumang footage, pinipigilan ang mga hikbi habang dinadamdam siya ng kalungkutan.

Si Joshua at ang babae ay nag-fucked sa bahay ng kanyang mga magulang-sa sofa kung saan siya minsan ay nakahiga, sa paboritong kusina ng kanyang ina, sa paboritong rocking chair ng kanyang ama, kahit na sa kanilang lumang kwarto.

Nakasabit pa rin sa dingding ang kanilang larawan sa kasal, na kinukutya siya habang ang kanilang pagsasama ay may bahid ng bawat sulok.

Napalitan ng mapait na tawa ang mga luha ni Kathleen. Ang karumaldumal na mga imahe ay sumisigaw na siya ay isang tanga, na nilalaro ng lahat.

Pinunasan niya ang kanyang mga mata at tinawag ang kanyang tita. "Ellen, nagbago ang isip ko. Pupunta ako sa Jaxperton para sa operasyon. Sunduin mo ako sa tatlong araw."

Ang pag-ibig ni Joshua ay isang kasinungalingan. Ang kanyang inaakalang kaligtasan ay isang malupit na lansihin. Kung hindi na siya mahal, hindi siya kakapit sa kanya. Oras na para tapusin ang lahat.