Ex Husbands Regret

"Hmm..." bulong ni Sadie Hudson sa mahinang tinig habang dahan-dahang dumilat ang kanyang mga mata na malabo pa sa antok at doon siya sinalubong ng matalim na titig ng ibang mga mata.

Ang kanyang asawa, si Noah Wall, ay tahimik na nakabalik, at ang kanyang presensya ay marahang ipinahiwatig ng banayad na amoy ng alak.

Sinelyuhan niya ang kanilang muling pagkikita sa isang halik na mariin at nangingibabaw, na pumilit sa kanya sa isang ayaw ngunit kusang pagsunod.

Isang bugso ng pagkabalisa ang sumiklab sa dibdib ni Sadie, at sa likas na paggalaw, sinubukan niyang umiwas.

"Manatili ka." Malalim at mapang-akit ang tinig ni Noah, may halong pang-akit na mahirap tanggihan.

Saglit na nanigas ang katawan ni Sadie, nahuli sa tunggalian ng pagtutol at pagpapasakop.

Mahalaga ang araw na ito—ang ikalawang anibersaryo nila—at determinado siyang huwag sirain ang diwa ng pagdiriwang.

Napabuntong-hininga siya, at ipinikit ang mga mata, hinayaang matunaw ang sarili sa kanyang yakap.

Ang matapang na halimuyak ng kanyang pabango ay tumabon sa amoy ng alak, umikot sa paligid niya at tumagos sa kanyang puso dala ang matinding halina nito.

Nangilalim ang mga mata ni Noah sa pagnanasa habang pinagmamasdan ang kanyang pagpapakumbaba, at lalo pang naging mapangahas at walang pagpipigil ang kanyang mga kilos.

At nang muli sanang mabawi ni Sadie ang kanyang sarili, bahagya siyang napasinghap, at ang kanyang pakiusap ay may halong marupok na pagmamakaawa. "Pakiusap, huwag masyadong marahas... kasi ako..."

Hindi niya naituloy ang pag-amin na siya ay nagdadalang-tao. Isang matinis na tunog ng telepono ang biglang bumasag sa tensyong namamagitan sa kanila, agad pinutol ang kanilang maselang sandali.

Ang mga mata ni Noah, na nagniningas pa rin sa pananabik, ay bahagyang kumurap nang masulyapan niya ang pangalan sa caller ID.

Tumayo siya at nagsimulang magbihis, walang bakas ng matinding silakbo na bumalot sa kanya ilang sandali lang ang nakalipas.

"Aalis ka na ba?" tanong ni Sadie, may halong pagkalito at pag-aalala ang kanyang tinig habang higpit niyang hinawakan ang laylayan ng kanyang nightgown.

"Oo," sagot ni Noah, magaan at may bahid ng pag-iwas ang kanyang tinig, na para bang ayaw nang madagdagan pa ang tanong.

"Pero..."

"Matulog ka na ulit," sabat niya nang mahinahon, banayad ang tinig ngunit malayo. Yumuko siya at marahang hinalikan ang kanyang noo, isang saglit ngunit maamong haplos.

Wala man lang lingon, dire-diretsong lumabas siya ng silid.

Napatitig si Sadie sa bakanteng pintuan, unti-unting lumulubog ang kanyang puso.

Pinaniwala niya ang sarili na isa iyong pang-emergency sa trabaho.

Mahalaga ang pang-unawa; anumang pahiwatig ng pagkainis ay maaaring tuluyang maglayo sa kanya.

Pagkatapos ng lahat, minahal niya si Noah nang higit sa isang dekada, at ang maging asawa nito ay katuparan ng isang pangarap. Wala na siyang dapat asahan pang higit pa.

Napabuntong-hininga si Sadie, mabilis na nag-ayos ng sarili at bumalik sa kama. Maingat niyang ipinatong ang kamay sa kanyang tiyan, habang bahagyang sumilay ang isang ngiting puno ng pag-asa sa kanyang mga labi.

"Anak, hindi sinasadya ni Daddy na iwan tayong dalawa. Pakiusap, huwag mo sanang magtampo, ha?"

Kaagad, pagkatapos niyang bigkasin ang mga salitang iyon, nag-vibrate ang kanyang telepono dahil sa isang di-inaasahang balita, dahilan upang siya ay magulat.

"CEO ng Wall Group, Namataang Nasa Paliparan Nang Gabi, Umano'y Sinalubong ang Misteryosang Kasintahan."

Ang larawang kasama ng balita ay kuha kay Noah sa may pasukan ng pribadong terminal ng paliparan, suot ang isang itim na amerikana. Nakatayo siya nang tuwid at maayos, taglay ang hindi matatawarang karisma ng awtoridad.

Ang mga mata niya ay nagpapahiwatig ng lambing, isang banayad at mainit na titig na hindi pa kailanman nakita ni Sadie noon.

Gulat ang mabilis na dumaan sa mukha ni Sadie habang mariing tumibok ang kanyang puso sa dibdib, at ang matalim na pakiramdam ay halos agawin ang kanyang paghinga.

Kinailangan niya ng matinding pagpipigil upang muling makabawi sa sarili. Kapit sa munting pag-asa, pinindot niya ang artikulo habang nanginginig ang kanyang mga daliri.

Gaya ng kinatatakutan niya, isang pamilyar na mukha ang lumitaw sa screen—si Kyla Wade.

Ang babaeng tila hindi kayang limutin ni Noah ay malinaw na muling bumalik sa kanyang buhay.

Isang ginaw ang kumalat sa katawan ni Sadie, habang isang matinding dalamhati ang unti-unting lumalim sa kaibuturan ng kanyang puso.

Pinigil niya ang kanyang mga hikbi sa pamamagitan ng pagkagat sa kanyang mga ngipin.

Sadyang napakasakit balikan ang alaala kung paano nagsimula ang kanilang kasal.

Dalawang taon na ang nakalipas, habang binubuo pa lamang nina Kyla at Noah ang kanilang mga plano para sa hinaharap, bigla na lamang naglaho si Kyla na parang bula.

Sa panahong iyon na napakahalaga—nang malapit nang maitalaga si Noah bilang chairman ng board at labis na nangangailangan ng isang masunuring asawa, si Sadie ang naging perpektong pagpipilian: kilala sa kanyang tapat na pagmamahal kay Noah at mula sa isang pamilyang unti-unti nang humihina ang katayuan.

Sa nakalipas na dalawang taon, naging masunuring asawa si Sadie, balot ng pakiramdam na siya'y hindi karapat-dapat, na para bang ang kaligayahang nararanasan niya ay hindi kailanman talaga para sa kanya.

Binasag ng katotohanan ang kanyang ilusyon kahapon, nang malaman niyang siya'y nagdadalang-tao.

Palagi silang maingat na nag-iingat laban sa pagbubuntis, maliban sa gabing iyon noong nakaraang buwan. Umuwing lasing si Noah mula sa isang business dinner, amoy na amoy ang alak, at sa gitna ng kanyang kalasingan, nilamon sila ng matinding silakbo ng damdamin.

Ang panandaliang pagkukulang na iyon ay humantong ngayon sa kanyang pagbubuntis.

Ngayon, pinahihirapan si Sadie ng pagkalito kung paano niya ipaaalam kay Noah ang balita.

Kinakatakutan niyang baka pilitin siyang magpalaglag ni Noah.

Sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niyang hindi siya ang babaeng mahal ni Noah.

Habang nilulunod pa rin si Sadie ng magulong mga isipin, nabasag ang kanyang pag-iisa sa pagkarinig ng tinig ni Noah na umaalingawngaw mula sa silid-aklatan.

Nasa bahay na ba siya?

Bumangon siya, isinuot ang isang magaan na coat sa kanyang balikat, at nagtungo sa silid-aklatan.

Papalapit pa lamang siya sa pintuan nang marinig niya ang mapagbiro ngunit malinaw na tinig ni Alex Howe, kaibigan ni Noah. "Talaga bang buong gabi mong kasama si Kyla?"

Ramdam ni Sadie ang biglaang pagbulusok ng kanyang puso.

Totoo nga. Ipinagpalipas ni Noah ang gabi kasama si Kyla.

"Mm-hmm," tugon ni Noah, walang anumang damdaming mababanaag sa kanyang tinig.

"Ano naman ngayon ang tingin mo kay Sadie? Pagkatapos ng dalawang taon bilang mag-asawa, hindi mo pwedeng sabihing wala siyang halaga sa'yo, 'di ba?" lumambot ang tinig ni Alex, may halong pag-aalala. "Tunay na kamangha-mangha siya, alam mo. Kung hindi mo makikita ang halaga niya, siguradong may ibang makakakita at ang matitira na lang sa'yo ay pagsisisi."

"Kaunting konsensya lang ang nararamdaman ko," sagot ni Noah, malamig at malayo ang tinig, na para bang wala lang ang pinag-uusapan. "Kung ganyan mo siya ka-gusto, baka dapat ay ikaw na lang ang ipareha sa kanya. Pero seryoso, hindi ba't dapat nagtatrabaho ka na? Sige na, umalis ka na."

Konsensya? Iyon lang ba talaga ang nararamdaman ni Noah para sa kanya? Sa pagdapo ng mapait na katotohanang ito kay Sadie, isang luhang tahimik na dumaloy sa kanyang pisngi. Kumawala ang kanyang kamay mula sa doorknob, nanginginig.

Malinaw na malinaw—hindi niya kailanman tunay na minahal si Sadie.

Sa kaibuturan ng puso ni Noah, isa lamang siyang walang saysay na bagay na maaari nitong ipasa sa iba nang walang pag-aalinlangan.

Isang panginginig ng matinding pagkalumbay ang dumaloy sa kanyang katawan.

Mabilis siyang lumiko at tumakbo patungo sa kanlungan ng hardin, habang mariing tumitibok ang kanyang puso.

Doon siya napaluhod, isinubsob ang mukha sa kanyang mga tuhod, habang ang mga luha niya'y nagpapalabo sa kanyang paligid.

Bumalik sa kanyang alaala ang lahat—ang araw na una niyang nakilala si Noah, sampung taon na ang nakalipas.

Siya ang huwaran ng karisma at sigla—ipinanganak sa karangyaan, at madaling nahuhulog sa kanya ang puso ng bawat dalaga sa paaralan.

At si Sadie, na noon ay bagong sugatan dahil sa pagbagsak ng kanilang pamilya, ay naging madaliang puntirya ng pangungutya.

Si Noah ang siyang humakbang palapit na tila isang tagapagtanggol, ang kanyang mga salita'y nagsilbing kalasag, at ang utos niya'y nagpasuko sa iba.

Sa mga sandaling iyon, siya ang naging tagapagligtas ni Sadie, ang kanyang anghel.