Apat na Maliit na Lihim

Ang unang palatandaan na kasinungalingan ang buhay ko ay isang ungol mula sa guest room. Wala sa kama namin ang asawa ko sa loob ng pitong taon. Kasama niya ang intern ko.

Nalaman kong apat na taon nang may relasyon ang asawa kong si Ben, sa talentadong babaeng tinuturuan ko at personal na pinag-aaral—si Kira.

Kinabukasan, nakaupo siya sa mesa namin habang suot ang damit ni Ben, at ipinagluluto naman niya kami ng pancake. Nagsinungaling siya sa harap ko, nangakong hinding-hindi siya magmamahal ng iba, bago ko pa man malaman na buntis si Kira sa anak nila—ang anak na palagi niyang tinatanggihan na buuin namin.

Ang dalawang taong pinagkatiwalaan ko nang husto sa buong mundo ay nagsabwatan para wasakin ako. Hindi ko kayang mabuhay sa sakit; ito ay pagdurog sa buong mundo ko.

Kaya tumawag ako sa isang neuroscientist tungkol sa kanyang experimental at irreversible na procedure. Hindi ako naghahanap ng ganti. Gusto kong burahin ang bawat alaala ng asawa ko at maging unang test subject niya.

Kabanata 1

ELARA POV:

Ang unang palatandaan na kasinungalingan ang buhay ko ay hindi isang sigaw, kundi isang mahinang ungol mula sa guest room sa dulo ng pasilyo.

Idinilat ko ang aking mga mata. Ang digital na orasan sa aking nightstand ay kumikinang, isang malambot at nang-uuyam na 2:14 AM. Malamig ang espasyo sa tabi ko sa aming king-sized na kama. Walang laman. Wala si Ben.

Isang buhol ng kaba ang humigpit sa aking tiyan. Ilang buwan na siyang laging late umuwi dahil sa trabaho, palaki nang palaki ang hinihinging oras ng kanyang tech empire, pero palagi, palagi siyang tumatabi sa akin sa kama. Kahit na para lang halikan ang noo ko at ibulong na babalik siya sa kanyang home office, palagi niya akong tinitingnan muna.

Umupo ako, ang seda ng kumot ay bumagsak sa aking baywang. Tahimik ang bahay, nababalot sa malalim na katahimikan ng aming liblib na bahay sa tabi ng isang bangin sa Tagaytay. At pagkatapos ay narinig ko ulit. Isang mahinang, pambabaeng hagikgik, na mabilis na pinatahimik.

Dumagundong ang puso ko sa aking dibdib, isang nagwawalang ibon na nakakulong. Hindi maaari. Hindi sa bahay ko. Hindi sa aming tahanan.

Dahan-dahan akong bumaba sa kama, ang mga paa kong walang sapin ay tahimik sa malamig na sahig na gawa sa narra. Hindi ko binuksan ang mga ilaw. Gumalaw ako na parang multo sa mga pamilyar na anino ng buhay na akala ko ay binuo namin. Ang pasilyo ay isang mahaba at madilim na lagusan patungo sa isang katotohanang hindi ko tiyak kung kaya kong harapin.

Habang papalapit ako sa pinto ng guest room, naging mas malinaw ang mga boses. Ang boses niya, malalim at pamilyar, isang boses na minsan nang nagligtas sa buhay ko at nangakong mamahalin ako magpakailanman. At isa pang boses. Isang mas batang boses, hinihingal at sabik.

"Ben, tama na," bulong ng babae, ngunit ang tono niya ay mapaglaro, nang-aakit. "Maririnig niya tayo."

Nanlamig ang dugo ko. Siya. Ako si *siya*. Ang hadlang. Ang segunda lang sa sarili kong tahanan.

"Mahimbing matulog 'yon," bulong ni Ben pabalik, ang boses niya'y puno ng pagnanasang ilang buwan ko nang hindi naririnig. "Tsaka, pagod 'yon. Maghapon siyang nasa studio."

Ang kaswal na paraan ng pagsasalita niya tungkol sa akin, na parang isa lang akong muwebles na kailangan niyang iwasan, ay parang isang suntok. Idinikit ko ang aking tainga sa malamig na kahoy ng pinto, ang hininga ko'y pigil sa aking lalamunan.

"Gano'n ba talaga siya kagaling?" tanong ng babae, ang boses niya'y may kakaibang halo ng paghanga at hamon. "Ang dakilang Elara de Villa. Ang henyo sa arkitektura."

"Magaling siya," sabi ni Ben, at sa isang nakakasulasok na segundo, nakaramdam ako ng kislap ng pag-asa. Ipinagtatanggol niya ako. Ngunit pagkatapos ay idinagdag niya, "Pero ikaw, Kira... mayroon ka ng wala siya."

Kira.

Umalingawngaw ang pangalan sa aking bungo.

Kira Santos.

Ang intern ko. Ang protégé ko. Ang tahimik at talentadong babae na kinuha ko sa ilalim ng aking pangangalaga, ang personal kong tinuturuan, at binabayaran ang huling taon ng tuition mula sa sarili kong bulsa dahil naaalala ko sa kanya ang sarili ko noong ka-edad niya—gutom, ambisyosa, at nag-iisa.

Lumaki ako sa ampunan, isang mundo ng pansamantalang mga tahanan at may kondisyong pagmamahal. Natutunan ko nang maaga na maging self-reliant, na magtayo ng sarili kong mga pader, na huwag umasa na may mananatili. Tapos dumating si Ben. Hindi lang siya nanatili; nagtayo siya ng isang kuta sa paligid ko, ang pag-ibig niya ang sementong nagbubuklod sa bawat ladrilyo. Siya ang pamilya ko. Ang nag-iisang pamilya na tunay kong naging akin.

At si Kira... nakita ko ang parehong kalungkutan sa kanyang mga mata. Ipinaglaban ko siya, itinaguyod ang kanyang mga gawa, dinala siya sa aking firm, sa aking buhay. Sinabi ko kay Ben kung gaano ako ka-proud sa kanya, kung paano siya magiging isang bituin balang araw.

Mukhang bituin na nga siya sa kanyang mga mata. Hindi lang sa paraang gusto ko.

"Talaga?" Ang boses ni Kira ay parang pusa ngayon. "At ano 'yon?"

Hindi ko na kailangang marinig ang sagot niya. Mahuhulaan ko na. Kabataan. Paghanga. Ang kilig ng bawal. Lahat ng bagay na ako, sa edad na treinta'y dos, ay di-umano'y wala na.

Ang mga sumunod na tunog—ang kaluskos ng kumot, ang malambot at ritmikong pag-ugong ng kama—ay isang kumpirmasyon na sumira sa pundasyon ng aking buong mundo. Hindi ito isang pagkakamali lang. Ito ay isang komportable at nakasanayang gawain. Ginagawa nila ito sa aking tahanan, sa isang silid na ilang hakbang lang mula sa kung saan ako natutulog, isang silid na ako mismo ang nagdisenyo.

Umatras ako mula sa pinto, ang kamay ko'y nakatakip sa aking bibig para pigilan ang isang hikbi. Hindi sapat na salita ang pagtataksil. Ito ay isang pagwasak. Ang dalawang taong pinagkatiwalaan ko nang husto sa mundo, ang lalaking ibinigay ko ang buong puso ko at ang babaeng sinubukan kong bigyan ng kinabukasan, ay nagsabwatan para sirain ako.

Gusto kong mawala ito. Lahat ng ito. Ang pitong taon ng pagsasama, ang alaala ng kanyang mga kamay sa aking balat, ang tunog ng kanyang tawa, ang itsura ng bahay na binuo namin. Gusto kong kayurin siya palabas ng utak ko hanggang sa wala nang matira kundi isang malinis at bakanteng espasyo.

Naglakad ako pabalik sa aking silid, ang mga kilos ko'y naninigas at parang robot. Hindi ko tiningnan ang aming mga litrato sa kasal sa dingding. Hindi ko tiningnan ang skyline ng BGC na ako ang nagdisenyo, ang nagpasikat sa pangalan ko. Kinuha ko ang aking telepono mula sa nightstand.

Nanginginig ang aking mga daliri habang ini-scroll ko ang aking mga contact, nilagpasan ang pangalan ni Ben, ang aking mga kaibigan, hanggang sa mahanap ko ang kailangan ko. Dr. Evan Calderon. Ang dati kong propesor sa kolehiyo. Isang nangungunang neuroscientist na ang mga gawa ay napaka-groundbreaking na halos science fiction na.

Ilang buwan na ang nakalipas, sa isang reunion dinner, ikinuwento niya sa akin ang kanyang pinakabagong proyekto, ang boses niya'y mahina at palihim. Isang highly classified, experimental na procedure na idinisenyo para i-target at alisin ang mga partikular na memory pathway. Isang paraan para burahin ang trauma. Noong panahong iyon, na-fascinate ako mula sa isang purong akademikong pananaw.

Ngayon, ito na lang ang tanging pag-asa ko.

Dalawang beses tumunog ang telepono bago niya sagutin, ang boses niya'y antok pa. "Elara? Ayos ka lang ba? Hatinggabi na."

Tahimik na dumaloy ang mga luha sa aking mukha, mainit at walang silbi. "Evan," sabi ko, ang boses ko'y parang sa ibang tao, garalgal at basag. "Yung experiment na sinabi mo sa akin... yung nagbubura ng mga alaala."

Isang nag-aalalang paghinto sa kabilang linya. "Anong tungkol doon, Elara?"

Huminga ako nang malalim, ang desisyon ay nabubuo sa aking kaluluwa na may malamig at matigas na katiyakan ng isang diyamante.

"Gusto kong maging unang subject mo."