gilid ng bangketa, nagpatawag ng taksi. Inabandona ni

ay sa kanyang mga labi. Ang katarantaduhan ng lahat ng ito ay nagpabigat sa kanya-kung gaano kalaki ang kanyang isinakri

kanyang atensyon sa kanyang telepono, binasa ang mensahe na n

esidente ng Dridsa ay nagpupumilit na m

may pribilehiyo sa Isonsea, ang Dridsa ay isang malupit n

g paligid ay hindi maaaring balewalain. Ang mga mausisa na mga mata

ng napakaganda, napakahusay,

palagay nila na siya ay mula sa isang mayamang pamilya s

tayo sa harap ng isang sirang bahay. Hindi niya maiwasang makaramdam ng matinding pakiki

ngan na boses ang pumutol sa kanyang pag-ii

harapan. Ang malalalim na linya sa kanyang balat na nalatag na ng

ay naningkit sa halos hindi mahahalata na pagbabago ng pagkilala.

mihina ang boses niya habang s

agot ni Eleanor, bagaman ang bigat ng sand

abang ang bundle ng mga gulay na hawak niya ay dumulas mula sa k

uno ng kawalan ng paniniwala, pagkabigla, at bakas ng ma

s ay nag-alinlangan, ang kanyang kamay ay nagyelo sa hangin. "I'm sorry," nau

nagmamadali ang kanyang mga galaw habang pinupu

kanyang boses ay mahina ngunit hindi sumusuko, m

t namumula ang kanyang mga mata na

g ang boses habang tumalikod sa paglalakad pa

na emosyon. Inaasahan niyang makaramdam siya ng galit, sama ng loob, marahil kahit na galit, kapag

an, ang namamalagi na bango ng mabahong hangin, at ang pakiramdam ng paghihirap

ay nagtatrabaho nang huli; Baka ipagluto mo siya ng sopas ngayong gabi." Nanghina ang boses

Harris, ang boses niya, "Ma

paniwala, ang kanyang tingin ay kumikislap na may pan

ses niya sa gulat. "Anong ginagawa niya

ik niyang sabi, ang kanyang tono ay matatag. "Lumapit sa amin si Eleanor para sa mga sagot, at dapat alam na niya ang totoo. Matagal n

anyang mukha, halos hindi bumulong ang kanyang

dinala niya kanina ay parang buhangin sa pamamagitan ng kanyang mga daliri. Ang m

" sabi niya na may mabigat na buntong-hininga, puno ng panghihinayang ang boses. "Ang lih

agsisisi ang ekspresyon nito. "Mas higit pa

taon ay bumabagabag sa kanya nang sa wakas ay itinanong ni

a nanginginig, ang kanilang mga kutis ay nawalan ng kulay. Pagkaraan ng mahaban

iral ng kabaliwan. Upang makatulong na mabawasan ang kanyang sakit, nagpasya si Louis na dalhin

ris, na nahihirapan na sa tatlong anak na lalaki at mga pinansiyal na pasanin, ay hindi na siya kay

aninigas sa lumang sofa, ang kanyang isip ay nagpupumilit na iproseso ang kanyang n

paano magpapatuloy ngunit natatakot na basagin ang marupok na katahimikan. Ang kanil

ensyon, nag-aalangan ngunit sinsero. "Eleano

tahimik ngunit mabigat na pagtatanong na nagpahay