Langs lijnen van geleidelijkheid

t van het huis was een gedeelte van een villino der oude Ludovisi-tuinen; de oude mooie tuinen, betreurd door een ieder,

p en aangenaam gelegen te zijn; enkele minuten wandelens van den Pincio af, hoog gelegen, behoefde men er niet voor malaria te vreezen, en de prijs, dien men er voor een langer verblijf betaalde, en die acht lire nauwlijks te boven ging, was buitengewoon voor Rome, bekend als duurder dan iede

zij in Itali? reisde; het was de eerste keer, dat zij uitstapte aan het groote holle station bij de Thermen van Diocletianus, en op het plein, in de gouden zonnelucht van Rome, terwijl de groote fontein v

eid, van verzorgd te worden door het oude hinkende mannetje, en knikte hem vriendelijk toe, terwijl de koetsier wegreed. Zij gevoelde zich licht en luchtig, met even den weemoed van iets onbekends, dat haar gebeuren ging: en zij zag links en rechts om nu te zien de straten van Rome: zij zag alleen maar huizen en huizen, kazernehuizen; toen een groot wit paleis: het nieuwe Palazzo Piombino-waar zij wist, dat de Juno Ludovisi was-en toen hield hij stil, en een knoopenjongentje kwam naar haar toe. Hij bracht haar in den salon: een donker vertrek; in het midden een tafel vol tijdschrift

u, als-u-blieft den Herald

ver hare groezelige hoofden heen, zeide niets en blikte weêr terug in den Herald, en zij vond zich

oote geel en blauw gebistreerde oogen sperden een blik open, onnatuurlijk van bella-donna; in hare ooren regenboogden ontzaglijke kristallen, en naamlooze eêlgesteenten waren aan hare dikke vette vingertjes gerist. Zij sprak heel vlug, en Cornélie vond hare frazen even gezellig huiselijk als

g! riep de march

eê willende beweren, dat-hetgeen heel natuurlijk scheen,-e

zich met het ijverig doende knoopenjongentje aan den kabel van den lift, en met sc

. Maar hoe de facchino's hunne spie

l uit! zei de mar

n liet, stapte zij op de étage, glimlachte en reikte

chesa met een glimlach van v

Hoewel het buiten een dag van helle zon was,

elijk. Ik heb u geschreven

me heusch niet meer. Ja, dat is zoo een idee van de vreemdeli

ar ik kan deze nie

e, ging door den corridor e

ignora.... Wat du

t het

ij

t volle Zui

iet uit uw raam hier de pr

n kamer op het Zuid

kjes op het Oosten: u heeft daa

march

gevoel voor

maar nog meer voo

wel op h

ansche en er gew

maar ik heb geen k

marchesa, maar dan zal

g te gaan. De keuze van een kamer

achte. Zij had niet meer haar koelen

emdelingen: kamers op het Zuiden! Maa

laadjes, uit de open ramen een hoog en wijd luchtgezicht over de la

kamers nog op het Zuid

gaarne hebben

e, glimlacht

als u gesc

e personen in

et mij bevalt-d

s, voor twaalf lire. Laten wij er niet verder over spreken. De kamers zijn van u. U is een Hollandsche? Wij

ens anders; ik ho? niet v

uur was en begon uit te pakken. Haar eene kamer was een klein zitkamertje, als een vogelkooi in de lucht, ziende over Rome heen. Zij schikte zelve de meubels anders, drapeerde de verschoten chaise-longue met een lap uit de

aam. Zij dacht aan Den Haag, aan wat zij er achterliet. Maar zij wilde niet denken, nam haar Baedeker en bestudeerde het Vaticaan. Zij kon er niet hare gedachten bijhouden en nam Hare's "Walks in Rome" ter hand. Een bel luidde. Zij was moê, voelde zich nerveus, zag

d. Zij beloofde zich voortaan niet zoo dadelijk te komen. Sommige locataires keken naar binnen door

om zich rond

et een verren blik over de tafel, of alles in orde was. Hij werd ongeduldig, omdat niemand kwam en beval, dat men Cornélie de macaroni diende. Het viel Cornéli

een kale zwarte jas, zonder veel linnen te toonen, kwam binnen, wr

eefd en at ook

en van de macaroni, die de jonge kellners ronddienden onder toezicht van den grijzen hofmeester. Cornélie glimlachte om het amu

met brood te eten, boog zich een weinig ove

muzant, n

rok de wen

mee

olitisch ge

ja.

en Holl

wee

vreemdelingenboek, en

is wa

landsche dames, daar zitte

ordinairen wijn a

Ik heb hier Genzano,-en hij wees op zijn fiasco. Ik

leschje voor Cornélie: dat was

adres geven van mijn wij

e gemakkelijkheid, levendigheid van

den hofmeeste

d op, glim

aartshertog. Hij heeft, ik weet niet wat gedaan. Gestolen misschien. Of brutaal geweest. Of een lepel l

g zich

bedienden hier zijn òf oud, of

moeder en dochter, die waren binne

heb: om het palazzo Rospigliosi te zien; de Au

de pri

rijs. Het paleis is niet

oog g

n doen, op alles iets vinden. Hoeveel moeite hadden zij niet gedaan

ametje had plaats ge

n kaart voor een vroegmis in de ei

r straalde

t-seeing geweest? ging

ss Taylor; maar ik ben nu doo

dag thuis te blijven, mis

aak om naar den A

en wordt u magerder. Rome is te vermoeiend voor u. U moet

streeld, zalig. Zij zag naar den pokdaligen heer, o

e biefstuk, de pudding, de dro

ke heer. Proeft u eens mijn wijn. Vindt u dien goed? Dan

ij dacht, dat het goed zo? zijn in Rome een zuiveren wijn te drinken en

Rome, waar het leven vermoeiend

e beaam

lire de fiasco. U doet daar lang meê, de wi

ond tegenover de

ames bogen te

inzaam, die M

Cornélie. Fransch, Duitsc